|
|
 For the English version please see below.
Click here to view our latest photographs.
Toen ik aan dit stuk begon zat ik te denken “wat wist ik eigenlijk van de Pamir Highway voordat ik uit Nederland vertrok?”
De Highway loopt van Osh in Kyrgyzstan naar Khorog in Tajikistan, 730 km in totaal en gemiddeld op 4.000 m hoogte met pieken rondom van boven de 7.000 meter hoog. Deels asfalt en deels onverhard gravel, met passen tot 4.650 m hoog. De weg loopt over de Pamir hoogvlakte met aan beide zijden super imposante hoge bergketens. Af en toe een primitief dorpje waar nagenoeg niets te verkrijgen is, zonder stromend water of stroom.
De Pamir Highway is gewoonweg f**king tough te fietsen, punt.
Wij (Simone en ik) hebben ‘m verlengd door de Wakhan Vallei mee te pikken. Dat is een zijroute die langs de spannende Tajikistan - Afghanistan grens loopt. De grens wordt gevormd door de Pamir rivier en is ook deels mijnenveld, oppassen met het ’s nachts te ver van de tent lopen om te gaan plassen dus. De weg door de Wakhan Vallei is super slecht met veel los zand, wasbord, onmenselijk steile stukken, gravel en wind tegen maar man-o-man wat is het hier verschrikkelijk mooi. De gehele dag uitzicht op de Hindu Kush bergketen in Afghanistan en Pakistaan, onbeschrijfelijk mooi gewoon. (Voor de volgers op google earth: Osh-Sari Tash-Murghab-Alischur-Langar-Ishkashim-Khorog-Dushanbe.)
De ruigheid en onverbiddelijkheid van de route doen niets af aan de gastvrijheid van de mensen onderweg. We worden weer vaak thee en eten aangeboden (gisteren weer zomaar een zak abrikozen en een halve brood meegekregen), zitten vaak gezellig op de vloer mee te eten en slapen vaak bij de mensen thuis in prachtig met kleden versierde grote kamers. We krijgen soep met daarin aardappels en vlees, en goulash met rijst en linzen. Verder veel snoepjes en koekjes, daar zijn ze hier gek op maar ik heb weer kiespijn, grrrrrr, ergens in Dushanbe op zoek naar een goede tandarts. Als brandstof om te koken gebruikt men gedroogde yak stront en verder wat droge struikjes want we zitten ruim boven de boomgrens dus brandhout is er zeker niet.
De wegen worden hier door de Chinezen opgeknapt, op hun kosten. Dat doen ze om ervoor te zorgen dat zij in de toekomst onverhinderd en efficiënt hun goederen naar het westen met enorme vrachtwagens kunnen transporteren.
Wij ontmoeten relatief veel medereizigers onderweg, op de fiets, motor of in de auto. Deze route is populair en het is vakantietijd op het noordelijke halfrond, dat is te merken. Zo kwamen wij Gunther uit DL tegen die onderweg was in zijn 9 ton wegende kampervan op MAN vrachtwagen basis. Na een eerste voorzichtige kennismaking met koffie goot hij ons vol met heerlijke Italiaanse rode wijn, zoveel dat onze gemiddelde de volgende dag echt beneden peil was. Zie zijn blog www.guenthersleben.de voor de foto’s ;-).
Onderweg zijn af en toe de wegen afgesloten want de Afghaanse Taliban glipt soms de grens over en wordt vervolgens door de Tajik militairen (vaak jongens van maar 16 jaar voorzien van legerkistjes en een veel te groot AK47 geweer) bestreden. Minder dan 15 jaar geleden werd dit land verscheurd door een burgeroorlog die meer dan 60.000 levens kostte, en meer dan 200.000 mensen op de vlucht jaagde. Als je hier fietst op hoogte en tussen de ruige bergen en je knijpt je ogen een beetje dicht kan je zo de gevechten voor je zien.
Onze gemiddelde per dag ligt laag vanwege de hoogte en de toestand van de weg. We komen gewoon vaak adem tekort op 4.000m hoogte. Verder hebben we enkele dagen achter elkaar windkracht 8 tegen gehad en dat was echt buffelen om maar 40 km per dag te rijden.
Wat we ook ontberen is de nieuws van de dag: het overlijden van Michael Jackson en de status van de financiële/economische crisis. Wel zagen we twee zeer aansprekende T-shirts: “No Money - No Crisis” en in Cherson, de “City of Brides”: “No Finance, No Romance”.
Ach er is zoveel te vertellen, laat de foto’s het maar verder afmaken (one picture tells a thousand words.) We zijn nog onderweg en zullen vanuit Dushanbe verder berichten.
English
When I began to write this article I asked myself “What did I actually know about the Pamir Highway when I left The Netherlands?
The Highway runs from Osh in Kyrgyzstan to Khorog in Tajikistan, 730 km in length and at an average height of 4.000 m, with 7.000 m peaks all around. Partly paved and partly unpaved with passes exceeding 4.650 m. The highway crosses the Pamir plateau with on both sides impressive mountain ranges. Occasionally a primitive village where just about nothing is available and where there is no running water or electricity.
The Pamir Highway is just f**king tough to cycle, full stop.
We (Simone and I) have extended the route by including the Wakhan Valley. That is a side step which follows the tense Tajikistan - Afghanistan border. The border is formed by the Pamir river and is partly mine field. Caution while going to the toilet in the bushes at night!
The road through the Wakhan Valley is in bad shape with a lot of loose sand, washboard, inhumanly steep sections, gravel and head winds, but boy-o-boy it is unbelievably beautiful here. The whole day we view the Hindu Kush in Afghanistan and Pakistan. (For the followers on google earth: Osh-Sari Tash-Murghab-Alischur-Langar-Ishkashim-Khorog-Dushanbe.)
The rough and unforgiving route do not seem to reduce the hospitality of the people en-route. We are often offered tea and food and many times sit down on the floor to enjoy a meal with the locals. We also often sleep in their homes, in beautifully decorated rooms. We are served soup with potatoes and meat followed by rice with goulash and lentils.
The roads here are being reconstructed by the Chinese at their own cost to be assured of an unhindered and efficient transport of their goods in enormous trucks in the future.
This route is very popular and it is holiday time in the Northern hemisphere. We came across Gunther in his 9 tonne campervan built on a MAN truck chassis. After first drinking coffee he forced us to drink his stock of Italian red wine (6 bottles.) Our average the next day was really low!! See his blog www.guenthersleben.de for the photographs!
Some of the roads we intend to take are closed because the Afghan Taliban cross the border and are consequently chased by the Tajik military (often 16 year old boys with army boots and a far too large AK47 weapon.) Less than 15 years ago this country was torn by civil war which caused more than 60.000 dead and 200.000 displaced.
Our average per day is relatively low because of the height at which we are cycling and the condition of the road. We often cannot catch our breath at 4.000 m and we have often had a head wind of wind force 8 or 9 so it was hard to achieve 40 km per day.
Furthermore we miss the latest news. For example the death of Michael Jackson and the present status of the financial crisis. We saw 2 very inspiring T-shirts on the way: No Money - No Crisis, and No Finance - No Romance.
Anyway there is so much more to tell. Let the photographs each tell a thousand words. Our next report shall be from Dushanbe.
Click here to view our latest photographs.
For the English version see below.
Eigenlijk kon het niet uitblijven. Zoveel kilometers op drukke wegen, zoveel wegen zonder echt ruimte voor fietsers.
Op 30 juni vertrokken we met z’n vieren uit Bishkek op weg naar het mooie Issy Kul meer. Na 20 kilometer werden we keihard aangereden door een wel heel jonge chauffeur in een VW golf. Simone reed voorop, gevolgd door Margo en Frenk en ik reed achteraan. Op nog steeds onverklaarbare wijze reed de golf, met twee wielen in de berm en twee op het wegdek, van achteren op ons in. De bestuurder had hoogst waarschijnlijk zijn rijbewijs gekocht, zo gaat dat hier, en had nagenoeg geen rijervaring.
Godzijdank had Simone niets, zij werd niet geraakt. Margo kwam ten val en liep een zere dikke knie op. Frenk is door de lucht gevlogen en op z’n rug op het asfalt geland. Een lelijke schaafwond zo groot als een pannenkoek op z’n rug, een bloedend hoofdwond en pijnlijke rug en nek ten gevolg. Zelf werd ik als eerste geraakt waarna ik op mijn rug op de motorkap belande en met mijn fietshelm (die totaal vernietigd werd door de klap) heb ik de voorruit ondoorzichtig versplinterd. Daarna op het wegdek gekwakt. Een gebroken neus, hersenschudding, rug-, nek- en schouderblessure en schaafwonden van top tot teen. De ehbo-doktor in het ziekenhuis had zeker niet opgelet bij het onderdeel “hechten” want het eindresultaat van zijn werk is niet zo fraai.
Al met al veel naweeën: ziekenhuis in, ziekenhuis uit, telkens naar het politiebureau om verklaringen af te leggen enz. en twee fietsen die behoorlijk in puin lagen. Van Frenk’s voorwiel is een achterwiel gemaakt, en op de bazaar is voor hem een nieuwe voorwiel gekocht. Zelf had ik net een nieuw achterwiel bij DHL liggen en die kon er zo in. Verder lichte Chinese achterdragers gemonteerd (ze zijn nog heel!!) alsmede mountainbike spatborden die met veel knip- en plakwerk pasgemaakt zijn. Twee weken oponthoud, niet veel als je anderhalf jaar onderweg bent, maar wel pijnlijk als je, zoals Frenk en Margo, zeven weken in totaal hebt uitgetrokken om hier te fietsen.
En ik zit nog met een zesmaanden verbod koffie of alcohol te gebruiken in verband met de hersenschudding ;-( De radioloog die de MRI hersenscanfoto’s bekeek zei gelijk “er is niets te zien” en ik weet nog steeds niet hoe ik dat op moet vatten…
Hulde aan Oleg de fietsenmaker in Bishkek die wonderen heeft verricht, en aan Eric van De Vakantiefietser en Robbert van Santos Fietsen die gelijk in de startblokken stonden om alle mogelijke support te verlenen. Bedankt mannen!
De herstart ging gelukkig voorspoedig. We hebben een heel mooie tocht gemaakt in de bergen ten zuiden van het Izzy Kul meer waarbij we een pas hebben genomen die in sommige delen zo steil was dat we alleen verder kwamen door met z’n tweeën één fiets naar boven te drukken. Onderweg twee keer sneeuwval gehad (midden juli!!) en meerdere malen brede snelstromende ijskoude rivieren moeten oversteken omdat de brug was weggeslagen. De prachtigste paarden lopen hier rondom los en vrij, verder veel bergmarmotten, eekhoorns, adelaren, edelweiss en pootafdrukken van beren, groot en klein.
Wildkamperen is hier een feest, het kan werkelijk overal en wij brengen verreweg de meeste nachten door in onze tent. Er is overal water uit beekjes verkrijgbaar en, soms na lang zoeken, lukt het elke keer weer een beschutte enigszins vlakke stukje te vinden. We zien de maan groeien en weer krimpen, we ruiken de wilde kruiden onder onze grondzeil.
Onderweg steken we aan bij een willekeurige “yurt” (tent) van een nomadenfamilie. Gelijk wordt de tafel gastvrij gedekt met thee, brood, yoghurt, boter en room. Het kost soms best wel moeite om de gastvrouw te overtuigen bij vertrek dat het echt niet voor niets hoeft.
Om een indruk te geven van de levensstandaard hier op het platteland het volgende. De huizen hebben geen stromend water, dat wordt gehaald in melkbussen van een centraal punt, of een dorpspomp of een centraal geplaatste kraan. Het maaien gebeurt met de hand en het hooi wordt binnengehaald met werktuigen die nog door paarden worden getrokken.
We hebben de smaak weer te pakken en gaan verder, de magische Pamir Highway op. Op naar Tajikistan en de grens met Afghanistan vanwaar we de volgende keer zullen berichten.
English
It was bound to happen after so many kilometers on busy roads without real space for bicycles.
On 30th June the four of us left Bishkek heading for Lake Izzy Kul. After just 20 km we were ran over by a very young driver in a VW golf. Simone cycled in the lead, followed by Margo and Frenk and I rode in the rear. We still do not know why but the golf was driving with two wheels on the shoulder and two wheels on the road when it crashed into us from behind. The driver had probably bought his drivers license, that is the way it works here, and had almost no driving experience.
Thank goodness Simone was not hit. Margo fell off her bike and injured her knee. Frenk flew through the air and landed on his back on the tarmac. He ended up with wounds on his back and on his head, and sore back and neck. I smacked onto the bonnet and broke the windscreen with my helmet. And ended up with a broken nose, concussion and many cuts and scratches.
The whole affair caused us a lot of work and bother, visiting the hospital many times, going back and forth to the police station and finding a solution for the two bikes which were badly damaged. Thanks to a really brilliant bike repair guy in Bishkek named Oleg we were able to get the bikes back together and running again.
The restart after two weeks delay went really well. We have made a great trip through the mountains to the south of Lake Izzy Kul, crossing a pass which in some parts was so steep that it took two of us to push just one bike up. We had snow on the way (in the middle of July!!) and often had to cross ice cold streams on foot because the bridges had been destroyed. Magnificent horses run wild and free here and furthermore we see a lot of marmots, squirrels, eagles and even the footprints and tracks of bears, large and small.
Camping in the wild is very easy here and subsequently we spend nearly every night in our tent. Water is easily available from the many streams and we always succeed in finding a small protected and flat piece of ground to camp on. We see the moon waxing and waning and we smell the wild herbs beneath our ground sheet.
En route we drop in at a local nomad “yurt” (tent). The table is promptly set with delicious tea, bread, yogurt, butter and cream. Sometimes it is difficult to repay our hosts because hospitality is a strong custom here.
The houses do not have running water. Water is collected from a central point in the village in milk cans. Cutting the grass is still done by hand and the hay is collected by machines drawn by horses.
And now we are heading for the magical Pamir Highway. On the road again to Tajikistan and the Afghan border from where we will be sending the next post.
For the English version, please see below.
Click here to view our latest photographs.
 Na het ietwat saaie Kazakstan is het een verademing in Kirgizië te fietsen. Wat is het hier ongelofelijk mooi zeg.
Alle gebruikte auto’s uit de hele wereld zijn naar Kazakstan verscheept. Als je ooit een auto hebt gehad en afgedankt, en je wilt weten hoe het met het wrak is gesteld, kom naar Kazakstan en ik weet zeker dat je ‘m hier zal vinden, nog rijdend.
Kazakstan wordt verminkt met lange lelijke littekens in de vorm van de olie- en gaspijpleidingen die daar in razend tempo worden gelegd. Omdat het zo’n groot land is zijn de littekens lang. De pijpsegmenten worden per 3 tegelijk met vrachtwagens aangevoerd, ter plaatse worden ze aan elkaar gelast en begraven, een enorme investering.
De grensovergang Kazakstan - Kirgizië was de makkelijkste tot nu toe, pas later bleek dat we, zonder het te weten, op een heel klein, onbeduidende overgang waren gestuit. De weg die we vervolgens in Kirgizië volgden bleek een narcoticaroute te zijn; we vonden de rode en gele papavers (de bron van opium) er wel erg mooi bijstaan.
De informatie betreffende Kazakstan die wij in de buurt van Rostov in Rusland derdehands kregen (wegen die er niet meer zijn, gevaren die om elke hoek schuilen enz.) bleek helemaal niet te kloppen. Gelukkig hebben we een Duits echtpaar in een camper getroffen die ons nauwkeurig van kloppende informatie konden voorzien want ze waren net zelf door het gebied getrokken. Zo krijg je onderweg de nieuwste info waarna je zelf je plannen aan kan passen, bijvoorbeeld als je te horen krijgt dat een weg afgesloten is vanwege de Afghaanse Taliban die zich daar in de buurt schuil houdt (momenteel het geval in Tadzjikistan waar we over een paar weken ook gaan fietsen, op de Pamir Highway), of dat een alternatieve route juist heel erg mooi is.
Lange dagafstanden waren in het mooie deel van Kazakstan waar wij besloten hadden te fietsen natuurlijk erg makkelijk te maken want de weg is daar lang, recht en vlak, piece of cake, maar in Kirgizië daalt onze voortschrijdende daggemiddelde drastisch. Meer dan 90% van Kirgizië is bergachtig, met slechte, soms onduidelijke, wegen en passen boven de 4.000 meter. Bovendien blijken de wegenkaarten die we mee hebben lang niet altijd te kloppen: dorpen en wegen staan verkeerd getekend en de aangegeven afstanden tussen plaatsen zijn vaak verkeerd. Iets minder erg als je in een auto rijdt, maar super vervelend als je elke kilometer moet fietsen.
We zijn er nog niet uit wat wij erger vinden, de woeste honden die lijden aan het postbodesyndroom en die je proberen aan stukken te scheuren, of de dronken mannen die al om 11 uur ’s ochtends heel erg klef met je doen zodra je maar ergens stilstaat. Want Russischtalig staat hier echt gelijk met drankmisbruik. Man wat is dat een sociaal probleem hier zeg.
We zijn nu 3 maanden onderweg en het is een feest. Kirgizië is een heel erg mooi land, groen en bergachtig, een verademing na het dorre Kazakstan. De mensen die we onderweg treffen zijn vriendelijk en behulpzaam. Toen we laatst bij een boerderij aanklopte om te vragen of we de tent bij hen op het erf konden zetten werden we gelijk getrakteerd op een heerlijke en gezellige maaltijd, onder andere met aardappelschijfjes gebakken in schapenvet en geserveerd met stukjes schapenspek. Na een lange inspannende fietsdag is dat echt het toppunt van lekker!
Toen bleek dat we niet op de fiets door de tunnel bovenaan de Too-Ashuu pas mochten hebben we een vrachtwagen aangehouden om mee te liften door de tunnel. De fietsen en wijzelf werden achter ingeladen bovenop de zakken met aardappels. Dat was echt de kat op het spek binden, we hebben de volgende dag heerlijk van de gebakken aardappels genoten  En het was maar goed ook dat we niet door de tunnel waren gefietst want dat was een echte nachtmerrie geweest, te smal, niet verlicht en vol met verstikkende vieze uitlaatgassen. Wel hebben we direct daarna enorm genoten van de meest spectaculaire afdaling op de fiets tot nu toe: 45 km lang alleen maar afdalen, meer dan 2.000 meter gezakt. En dat tussen de mooiste berglandschappen op aarde. Simone haar snelheidsrecord staat nu op 68 km/u, die van mij is gestegen naar 72 km/u.
Elke dag is er wel wat te klussen aan de fietsen of andere uitrusting. Brander schoonmaken (een nacht in de cola laten weken doet echt wonderen) omdat de benzine hier van iets mindere kwaliteit is, tassen plakken, tent grondzeil repareren, fietsketting spannen en smeren, en ga zomaar door. Als je besluit hier te gaan fietsen is het belangrijk met alleen maar goede spullen aan te komen, anders is het vragen om moeilijkheden want alles heeft heel erg te lijden onder de ruige omstandigheden. Zeer slechte wegen waardoor alles los en kapot rammelt, hoge temperaturen, stof wat overal in gaat zitten en slijt enz. enz.
Om te kunnen communiceren onderweg met mensen wier taal we niet machtig zijn hebben we en superhandig boekje vol foto’s van dingen waar je het over kan hebben. Bijvoorbeeld van etenswaren, maaltijden, vervoersmiddelen, accommodatie en ga zomaar door. Zelf hebben we het boekje iets uitgebreid met foto’s van onze tent voor als we een plek vragen, van onze fietsen in de trein als we weer iemand willen overtuigen dat ze echt prima in de coupé passen, en natuurlijk het belangrijkste, een Nescafé wikkel voor als we weer eens cafeïne-tekort krijgen. Maar zeer weinig mensen hier in Centraal Azië spreken iets Engels, en onze Russisch beperkt zich ook tot hallo, proost en dankjewel. We hebben meegemaakt dat een serveerster in een restaurantje alleen het woord “potato” kende, en consequent gebruikte als antwoord op al onze vragen. Hetgeen een van de vele, vele leuke herinneringen vormt die we gaandeweg verzamelen. Het is een feest.
English
Unbelievably beautiful Kyrgyzstan.
After the somewhat boring Kazakhstan cycling in Kyrgyzstan is like a breath of fresh air, it really is a mind-blowingly beautiful country.
If you have ever owned and discarded a car in your life, and you would like to know how the old wreck is now, then come to Kazakhstan and I am sure you will find it, still running. Unfortunately the country is being scarred by all the new oil and gas pipelines being buried into the countryside, all over the place. Enormous lengths and an enormous investment.
Crossing the Kazakhstan - Kyrgyzstan border turned out to be the easiest crossing up until now. We had unknowingly stumbled upon a tiny, unimportant border post which made life easy. The road we subsequently followed in Kyrgyzstan turned out te be the main narcotics route, the red and yellow poppies grew on both sides of the road.
The third-hand information about Kazachstan we were given near Rostov in Russia turned out to be completely useless. Stories about roads which no longer existed, dangers around every corner etc. etc. Luckily we met a German couple traveling in a campervan who could supply us with correct information because they had just traveled the road we were planning to cycle too. It’s this sort of info we use to adjust our plans along the way. For example because the road we were planning to follow is blocked because of the presence of Afghan rebels as is the case on the Pamir Highway in Tajikistan where we will be in just a few weeks.
Of course it was very easy to travel long distances each day in the attractive part of Kazakhstan we had chosen to cycle in because the road there is long, straight and flat, a piece of cake, but here in Kyrgyzstan our daily average distance is a lot less. More than 90% of Kyrgyzstan is mountainous with unclear roads in bad condition, and passes higher than 4.000 meters. Furthermore the road maps we have with us appear to be inaccurate: villages and roads are often drawn in incorrectly and the distances indicated are not right. Not a big problem if you are driving a car, but quite annoying if you have to cycle each extra kilometer.
We haven’t yet decided what is more irritating: the savage dogs who have a postman-syndrome and try to tear you to pieces, or the drunken men who, at 11 in the morning, decide on their own that they are to be your newest bestest friend. Speaking Russian seems to be synonymous for misuse of alcohol.
We have now been traveling for three months, and we are loving it. Kyrgyzstan is a very beautiful country, green and mountainous, a breath offresh air aftr the dry and dusty conditions in Kazachstan. The people we meet along the way are friendly and helpful. A few days ago we asked ata farm whether we could put up our tent in their yard. We were immediately invited in and served a meal consisting of potatoes baked is sheep dripping, and served with small cubes of sheep fat. Absolutely delicious after a long day cycling!
After we were told that we were not5 permitted to cycle through the tunnel at the top of the Too-Ashuu pass we caught a lift with a truck loaded with bags of potatoes. The potatoes we ate the very next day were extra delicious, 9if you get my drift It would have been a nightmare to travel through the tunnel by bike because it was too narrow, unlit and full of exhaust fumes. Directly after the tunnel we raced down the longest descent we have ever done: 45 km just going down, 2.000 meters drop in altitude altogether, among the most spectacular mountain scenery in the world. Simone’s personal speed record now stands at 68 kph, mine is 72 kph.
Everyday there are chores to keep us busy. Like cleaning the inside of the petrol stove with coca cola because of the low quality fuel here, fixing the panniers and tent groundsheet, tightening and lubricating the bike chains etc etc. If you are considering cycling here it is of the utmost importance to be sure you have only the best available gear otherwise you will be asking for trouble. The conditions are very harsh, causing excessive wear and tear.
To be able to communicate with people whose language we do not speak we have a very handy booklet with photographs of all the items you would ever like to discuss. Like foodstuffs, meals, transport and accommodation. We have extended the booklet with pictures of our tent for when we are asking for a place to pitch it, of our bikes in the train for when we want to convince the conductor that they easily fit on board, and of course a Nescafé wrapper for when we feel a caffeine deficiency coming on. Very few people in Central Asia speak English, and our Russian is limited to “hello”, “cheers” and “thank you”. We once had a waitress in a restaurant who could only say “potato”, and subsequently used that one word to answer all questions. One of the many, many irreplaceable memories we are collecting along this trip. We are having an absolute ball.
For the English version please see below.
In de plaats Turkistan, diep in Kazakstan, vragen we de weg aan een man die aan zijn oude Lada staat te sleutelen. Ongevraagd komt er een lange man met zeer opvallend een zware zwarte revolver voor in zijn broeksriem gestoken bij. Die geeft ons de gevraagde instructies hoe in Shymkent te komen. Geen haar op ons hoofd dat we die instructies niet opvolgen…….. Wild West in het verre Oosten!
Er is altijd zoveel te melden, moeilijk om dat in een beperkt aantal woorden te vatten. Want er verandert zienderogen zoveel onderweg terwijl we helemaal niet snel reizen. We zien onze eerste kamelen naast de weg, eten lekkere shashlik in een van de vele tenten waar het goed vertoeven is, we merken dat de afstand tussen de dorpen steeds groter wordt en dat de temperatuur steeds hoger. 38 graden in de schaduw, 45 graden in de volle zon.
We eten inmiddels dat wat we ter plaatse kunnen bemachtigen. Dus af en toe babyvoeding uit havermout als ontbijt, en soms een naan (Turkse brood) met een potje honing als lunch. Het is even schakelen om niet dat te kunnen kopen wat je wilt, maar om dat te nemen wat verkrijgbaar is, en daar een feestje mee te bouwen hetgeen elke keer weer hartstikke goed lukt.
In Turkistan hebben we een prachtig betegelde mausoleum bezocht, vlak daarvoor waren we bij de restanten van een caravanserai geweest, maar helaas bleek dat een bult oude stenen te zijn ;-).
Er komen hier geen toeristen, vorig jaar maar drie vertelde men ons. Kazakstan is groot en heet. Auto’s stoppen langs de weg, of gaan langzaam naast je rijden, om met een mobieltje een foto te maken van die gekke toeristen op een fiets. Of men rijdt stapvoets naast je om, ondanks het drukke verkeer, een gesprek aan te knopen. Echt gevaarlijk zijn de tegenliggers die inhalen terwijl ze je naderen, je geen ruimte op het asfalt gunnend. Vaak zijn we de onverharde berm ingeschoten om een botsing te voorkomen. De buschauffeurs zijn het allerergste (sorry Yvonne, onze lieve vriendin en fulltime supermoeder en buschauffeur) want die zijn er blijkbaar van overtuigd dat ze alleen op tijd bij de volgende halte zullen komen als ze twee nietsvermoedende fietsers hebben overreden.
Vanuit Shymkent waar we nu zitten kunnen we de hoge besneeuwde bergen zien waar we over een paar dagen heen gaan. Toen die vanmiddag voor het eerst te zien waren hadden we bijna de tranen in de ogen want hier doen we het voor, zo verschrikkelijk mooi. Al die kilometers, het zweet, de zadelpijn en het afzien vallen weg bij het zien van zoiets moois. Niet dat we er lang van konden genieten want ’s middags steekt hier een stevige wind op hetgeen tot zandstormen leidt. Gisteren zaten we net op tijd in een theetentje om er geen last van te hebben maar vanmiddag was het wel raak en hebben we flink stof gehapt.
We hebben nu veel meer tijd en rust om van alles te genieten. Tijd om dingen te bezoeken, met mensen te praten, lekker lang voor een theehuisje te blijven hangen als we dat willen. Het is gedaan met het jagen en haasten en x kilometers per dag te moeten fietsen. We kunnen rustig kijken welke pad we volgen, en het plan telkens aanpassen. Heerlijk. Waarschijnlijk duiken we binnenkort Kyrgyzstan in om een mooie weg door een dal en over de eerste hoge passen te volgen.
Vanochtend zaten we voor een theetentje ergens en we kregen gelijk gezelschap van een Kazakse man, zo werkt dat hier. Hij vroeg en vertelde van alles, over zijn thuis en kinderen enzo. Hij was niet in beeld toen we vertrokken maar nadat we ongeveer 2 kilometer verderop hadden gefietst werden we ingehaald door een zwarte auto die in de berm stopte. Onze vriend sprong eruit met een tas vol eten, naan, vis, gekookte eieren. Voor ons voor onderweg. Ik weet wel dat dit weer zo’n cliché verhaal is die je heel vaak hoort en leest over de gastvrijheid hier maar pas als het je werkelijk overkomt wordt je even stil van zulk hartverwarmende gastvrijheid en vrijgevigheid.
Henk fietst momenteel met Michael, voorlopig zijn “Newest Bestest Friend” zoals de Engelsen dat zo mooi kunnen zeggen. Ondanks de keiharde omstandigheden (het is hier onderweg echt niet niets) fietst Simone als de beste. Kazakstan zal haar zeker niet klein krijgen, op naar de bergen in Kyrgyzstan!!
English
Naturally we follow the instructions given by the man with the Heavy Black Revolver to a tee….
There is always so much te report and it is difficult to do so with a limited number of words. Because there are so many changes we notice along the way despite the fact that we are traveling relatively slowly. We see the first camels along the way, we enjoy shashlik in the many enjoyable establishments, we notice that the distance between the villages is increasing and the temperature is rising. 38 degrees in the shade, 45 degrees in the sun.
In Turkistan, deep in Kazachstan, we ask a man beside the road for directions to Shymkent. He is working on his old model Lada (of course.) Uninvited a tall man with a very conspicuous Heavy Black Revolver joins us and indicates how we can get to Shymkent. We follow his instructions to a tee because it really is Wild West here.
We have resigned to eating that which is available. Thus occasionally baby food made from oats as breakfast and sometimes Turkish bread with honey for lunch. One has to make the mental switch from being able to buy what one wishes to enjoying that what is available, but we always manage to do so, no problem.
In Turkistan we have visited a beautifully tiled mausoleum, just before that we had visited the remnants of a “caravanserai” but unfortunately that was just a pile of old stones ;-).
Almost no tourists visit this area, last year there were only three in total according to local reports. Kazachstan is big and hot. Cars stop along the way to take pictures of those crazy tourists on a bike using their mobile phones. Or, even worse, they slow down in heavy traffic to start up a conversation while driving beside you. The overtaking drivers from the opposite direction, and the bus drivers, are the worst.
From Shymkent, where we are now, we can see the high snowy tops of the mountains where we will be in a few days. We were moved to see them because this is what we do it for, all the kilometers, the sweat, the aches and pains are worth it. Unfortunately we could not enjoy the view for long because the wind increases in force in the afternoon which causes sandstorms. Yesterday we were lucky because we were inside when the wind picked up, but this afternoon we were less fortunate.
We now have the time and the peace of mind to enjoy everything we are experiencing. Time to visit the sights, to talk to people, to linger in the tea stops if we want to. We no longer have to hasten or to ride a certain number of miles per day. We can change our plan if we want to. Probably we will enter Kyrgyzstan earlier than we originally planned to, to follow an attractive road through a valley and across high passes.
This morning we were joined at a tea stop by a Kazach man, that is the way things work here. He asked and told a lot, about his home and family. We did not see him when we left but after we had cycled about 2 kilometers we were overtaken by a car containing our new friend. He brought us food, bread, fish and boiled eggs. For us on the road. Now I realize that this is one of those cliché stories one often reads or hears about the hospitality here but it really touches a nerve when it happens to you personally.
Henk is cycling together with Michael from the Cheque Republic at the moment. Despite the hardships (don’t underestimate Kazachstan!) Simone is doing brilliantly. Kazachstan is certainly not going to beat her, come on Kyrgyzstan!!
For English see below.
 Ineens besefte ik de betekenis van de klok telkens een uur verzetten, nadat we dit al een keer of drie hadden gedaan. Elke uur betekende 1/24ste van de aarde rond te hebben gefietst. Als je daar bij stilstaat besef je pas hoe bevoorrecht je bent om een reis als deze te ondernemen.
Vanaf Astrakhan aan de Volga, Rusland, over de grens per trein naar en door het duistere Kazakstan, de op 8 na grootst land ter wereld, en thuisland van Borat. We nemen drie nachttreinen achter elkaar om in de buurt te komen van het inmiddels sterk gekrompen Aralmeer. Van daar fietsen we in de buurt van Baikanor Cosmodroom (waar de Russen hun raketten lanceren) en verder langs de Zijderoute, op naar de bergen van Kyrgyzstan, op naar de ontmoeting met Frenk en Margo in Bishkek. Met hen zullen we in 7 weken de Pamir Highway, in Kyrgyzstan en Tadjikistan fietsen. Op 4.000 meter hoogte, over letterlijk adembenemende passen. Henk fietst voorlopig een stuk met Michael mee, een jongen uit Tsjechië die we onderweg hebben ontmoet en die op weg is naar Nepal.
De trein nemen in Kazakstan is een belevenis op zich. Sterk verouderde wagons, maar wel netjes en op tijd. In elk wagon een wagondame die de schepter zwaait. Ze worden geselecteerd op afmetingen: 1,40m hoog, 1,40m breed en 0,14 ton zwaar. De dames hebben een puur soviet houding van nature, het woordje “njet” brandt hun voortdurend op de lippen. Bij elke keer instappen is het een gedrang van jewelste samen met andere passagiers die er, net als wij, ook van overtuigd zijn dat de trein zonder hun zal vertrekken als ze niet als eerste in de wagon zijn. Wij hebben elk 6 fietstassen, en die verrekte fietsen moeten ook elke keer mee, door de gang wurmen en helemaal aan het einde van de wagon op slot zetten. Soms delen we een 4-persoons coupé met Kazakken die gelijk hun eten en drinken met ons delen. Vlees, vis, salade, thee enz. De trein loopt over van de handelaren en er wordt smokkelwaar verstopt boven het plafond en in de watertanks onder de vloer. Elk wagon is voorzien van een nieuwerwets ouderwets simitar, oftewel heetwatertoestel waar 24 uur per dag kokend heet water te krijgen is. En een wc met antislip op de rand zodat ‘ie ook als hurktoilet kan worden gebruikt. Want we gaan steeds verder naar het Oosten, we zien onze eerste kamelen, Islamitische begraafplaatsen en Boeddhistische tempels.
Simone regelt werkelijk alles: kaartjes, bagagetoestemming (fietsen mogen normaal gesproken helemaal niet mee) enz. met een mix van charme, geduld en mime. Veel effectiever dan mijn gebruikelijke ongeduldige “dolle stier in een porselein kast” aanpak (”doe nou gewoon wat ik zeg, waarom kan dat dan niet?”)
Fietsen in West Kazakstan heeft geen toegevoegde waarde, daarom nemen we de trein. Het is er heet, droog, stoffig, vlak en leeg. Steppe landschap met veel olie-industrie want Kazakstan heeft de op 2 na grootste olie reserve onder de grond van de wereld. Of beter gezegd, onder de Kaspische Zee. Wij gaan naar het veel interessanter zuidoosten, het gebied met restanten van de zijde route en met bergen aan de grens met Kyrgizstan.
Wij zijn een bezienswaardigheid op de wegen hier. Nagenoeg elke tweede auto toetert en zwaait enthousiast, met meestal de duim omhoog en heel af en toe de middelvinger. Want elk niet-kazak wordt automatisch aangezien voor Amerikaan, en het anti-Amerikaanse sentiment leeft hier nog volop. Maar het kan ons de pret niet drukken. We zien elke dag de zon en de maan opkomen en ondergaan, we zijn elke dag buiten en ’s nachts zien we heldere hemelen met miljoenen sterren. Gisteren doet er hier niet toe, morgen doet er niet toe, alleen vandaag telt. Heerlijk.
English
Continually adjusting our watch, step by step around the world…
Suddenly it dawned on me, what it meant to continually advance our watches one hour, after doing so three times. Every hour represents 1/24th of the circumference of the earth. On realizing this one also realizes what a privilege it is to be able to partake on a journey like the one we are on now.
From Astrakhan on the shores of the Volga in Russia, across the border by train through Kazakstan. The ninth largest country in the world. We embark three nightly trains in a row to reach the shrunken Aral lake. From there we will cycle near the Baikal Cosmodrome, the launch site for Russian rockets, and further along the Silk Road to the mountains on the border of Kyyrgizistan. To meet Frenk and Margo in Bishkek. Together with them we will cycle during 7 weeks on the Pamir Highway in Kyrgyzstan and Tajikistan, at 4.000m altitude. Henk is cycling in the meantime together with Michael, a guy from Cheq republic who we met on the way, and who is cycling to Nepal.
Catching the train in Kazakhstan is quite an experience. Old carriages but tidy, and they generally run on time. Every carriage has a carriage-lady who is very much the boss. They are selected according to their dimensions: 1,40m tall, 1,40m wide and 0,14 metric tones. They furthermore have a good old Soviet attitude, “njet” is the word they use most. We share the carriage with Kazaks who as a matter of custom share their food and drink with us, and traders and smugglers who hide their wares above the ceiling and in the water tanks under the floor.
Simone organizes everything like tickets, permission to take the bikes on board etc., using good old charm, patience and mime. Much more effective than my usual bull-in-a-china-shop approach.
Cycling in Western Kazakhstan has no added value for us which is why we catch the train. It is hot, dry, dusty, flat and empty. Steppe with many oilfields because Kazachstan has the world’s third largest reserve of oil, under the Caspian Sea. We are headed towards the much more interesting south-eastern region of Kazakhstan, an area with remnants from the Silk Road and with mountain ranges bordering Kyrgyzstan.
On the road we are a real attraction. Every second car sounds its horn and we often see an upturned thumb, but sometimes it’s a middle finger. Because we are often mistaken for Americans, and they are still not very populair here. But it’s not a problem because we spend every day outside, we see the sun and the moon rise and set, and at night we see the millions of stars above. Altogether very enjoyable indeed.
 Wat een ervaring om de grens van Rusland per fiets te bereiken, ja … Simone, Jan en ik hebben het maar weer geflikt samen.
We hadden het fijn in de Oekraine maar hier heerst een andere sfeer, dat merk je meteen…. heel fijn om hier te zijn, de mensen zijn zeer fijn in omgang.
Een beetje verkeken op de enorme afstanden die we voor onze wielen kregen het water dat wat moeilijk te krijgen was en nog geen Russische Roebels op zak.
Met behoorlijke dorst kwamen we bij een tank station …. maar zonder geld geen water kwamen we achter, totdat er een vrouw mij 30 Roeb. gaf uit eigen zak om een paar liter water te kopen, daar werd ik stil! Wat een gulle gift en zo spontaan, dat deed ons heel erg goed.
De mensen zijn heel erg vriendelijk in Rusland en overal waar we een dorpje binnen fietsen zijn we een bezienswaardigheid.
De natuur is overweldigend en wat zie ik veel vogels die ik nog nooit gezien heb, het geluid van de HOP en van de KOEKKOEK blijft ons achtervolgen en zal ons altijd heugen.
Als we bij een verlaten staats boerderij onze tent opzetten genieten we van de rust en de weide omgeving, wat is hier veel gebeurd in het verleden, een boerderij zo groot als en fabriek helemaal verlaten en op inzakken…. rare sfeer.
Mooie dagen hadden we toen we een natuurresvaat door fietsten, dagen geen bewoning en alleen vergezichten met gigantisch mooie wolkpartijen aan de lucht, uiteindelijk kwamen we uit in een dopje dat niet op de kaart staat en waar we een Magazin aan troffen om wat inkopen te doen, in dit dorp heeft de tijd stilgestaan en men had nog nooit een toerist gezien… dat bleek aan de enorme toeloop en kinderen die bang achter moeders rok weg doken.
De vriendelijke vrouw in het kleine winkeltje was zeer behulpzaam maar ook hier mannen met veel te veel Wodka op die Simone wat lastig vielen…. we moesten ze bijna met een stok wegslaan.
Veel lege huizen hier en een merkwaardige sfeer…. ja , het was voor ons een klein spookdorpje. Gelukkig vonden we weer een mooie plek boven op een heuvel waar we onze tent in de schemer op konden zetten en genieten van zons ondergang en een lekker potje eten dat we iedere avond voor elkaar weten te brouwen…. dit keer pasta met vis, dop erwten uit blik en een stuk worst met een blik bier (zoals bijna elke avond). hmmmm.
In Elista hebben Jan en ik nog wat overbodige spullen zoals gebruikte kaarten, kleding etc. naar huis gestuurt, wel even 9 formulieren invullen om er zeker van te zijn dat alles op de juiste plaats aan komt, ja men heeft de tijd hier, een papier meer of minder invullen maakt dan ook niet zoveel meer uit. STAS een leuke man uit deze stad was zo verbaast en geinteresseert in ons dat we al snel een leuke band met hem hadden, uit eindelijk heeft hij uit eigen beweging ons de kapper gewezen , naar een bank gebracht en de hele stad laten zien waar we ook een bezoek hebben mochten brengen in de grootste Boeddhistische tempel van Europa, als afsluiting van de avond hebben we samen lekker lokaal eten genuttigt…. wat een leuke ervaring was dit weer.
En terecht wat Simone zegt, dit zijn de krenten in de pap.
Nu samen opweg naar Kazachstan.
Henkie
Beste mensen we zijn inmiddels met z’n 3-en beland in Elista, Oost Rusland, ongeveer 400 km van de grens met Kazachstan. Alle 3 in goede gezondheid maar wel alle 3 iets vermoeid door het reizen, de vele indrukken van nieuwe plaatsen en ontmoetingen. We nemen heel even pas op de plaats hier in het mooie en boeiende Elista, even een hotelletje pakken en uit eten in plaats van de tent opzetten en een potje koken.
 We moeten nog steeds een beetje wennen aan de gastvrijheid en vrijgevigheid van de locale bevolking in de streken waar we doorheen trekken. Boodschappen die niet afgerekend hoeven te worden, spontaan geld toegeschoven krijgen om schoon drinkwater in flessen te kunnen kopen (we hadden geen geld bij de grens kunnen wisselen), een winkelmevrouw die voor ons de koe gaat melken zodat we gratis verse melk mee krijgen en ga zomaar door.
Toen we vanmiddag Elista in fietsten kwam Stas, een local, gemoedelijk naast ons fietsen. Juist omdat hij helemaal niet opdringerig was, maar uiterst behulpzaam, mochten wij hem gelijk. En hij vond het prachtig om ons als gids te begeleiden. Ondanks het feit dat hij bijna geen Engels spreekt verstonden we elkaar prima. Hij bracht ons naar het grootste Boeddhistische tempel van Europa die net afgebouwd is. Toen we daar binnen rondliepen zag hij dat Rusland’s populairste rockzanger ook rondgeleid werd. Die gaat morgen avond hier optreden namelijk. Binnen no time stonden we bij de grote ster om samen met hem op de foto te worden gezet, de foto’s komen in de krant en op internet, we zullen ze ook op onze site plaatsen want het is toch een hele leuke ervaring zo.
We zijn sowieso een bezienswaardigheid hier want volgens ons komen er maar zeer weinig toeristen langs dit traject, en heel weinig wereldfietsers. Automobilisten toeteren en groeten ons met de duim omhoog, en mensen aan de kant van de weg moedigen ons telkens aan. In dorpen zijn we gelijk zo bekend als de bonte hond.
Het is fijn om af en toe het fietsen te onderbreken om het een en ander te bezoeken. Zo zijn we in Auschwitz geweest, in de zoutmijnen in Krakow, hebben we Praag en Odessa bezocht, de grootste zandvlakte van Europa, in de Oekraïne, doorkruist en de afgelopen twee dagen hebben we een prachtig natuurreservaat hier in Rusland op modderige paadjes doorkruist. Met vossen, slangen en heel veel vogelsoorten die niet in Nederland voorkomen. Middenin het reservaat kwamen we in het meest vervallen en verwaarloosde dorp die we ooit hebben gezien, gewoon spookachtig als in een Hitchcock film. Heel veel leegstaande huizen, doodsbange kinderen en dronken volwassenen. We zijn intussen het een en ander gewend en ook al een beetje gehard maar dit werd ons 3-en toch iets teveel, vooral toen de straalbezopen mannen aan de fietsen begonnen te trekken en op onze dierbare kaarten begonnen te kliederen. Snel wegwezen dus.
We vinden Rusland erg mooi en er heerst een super goede sfeer. De mensen die wij ontmoeten zijn uiterst vriendelijk en uit henzelf behulpzaam. Wat ons erg heeft verast is de vrij plotselinge overgang, nog 400km van de grens, naar het Aziatische. Het uiterlijk van de mensen (duidelijk van Mongoolse afkomst), de stoepa’s en Boeddhistische tempels en de lekkere noodles in de winkels.
Nog een paar dagen en we fietsen Kazachstan in. Dat wordt een heel avontuur op zich want het is er erg uitgestrekt en verlaten, drinkwater vinden in voldoende hoeveelheden zal al een probleem worden. Verder is het behoorlijk crimineel, oppassen dus.
De internetcafés zijn hier minder aanwezig als we hadden ingeschat dus het kan een poosje duren voordat we weer de site updaten. Volgende keer zullen we weer foto’s plaatsen want er is toch veel om te laten zien. We zijn inmiddels 2 maanden onderweg en deze reis is absoluut al een onvergetelijke ervaring geworden voor ons alle 3. We maken veel meer mee dan we kunnen schrijven. Gelukkig gaat het goed met de gezondheid en met de uitrusting en, verreweg het belangrijkste, met de samenwerking binnen onze intussen hechte team. We hebben het fijn met z’n 3-tjes, we nemen elkaar op sleeptouw en we slepen elkaar erdoor als het nodig is, maar dat gaat vanzelf want we genieten. Henk is sterk, Simone heeft ongeloofelijke doorzettingsvermogen en ik kan lekkere koffie zetten. Op deze manier gaan we zeker Lhasa halen!!
In een dikke 2 weken zijn we met z’n 3-en dwars over de Oekraine gefietst, Simone, Henk en ondergetekende. Van het mooie Odessa aan de Zwarte Zee naar de Russiche grens. Vaak met de wind in de rug waardoor we een aantal dagen meer dan 100 km hebben gefietst.
De Oekraine is moeilijk met woorden te beschrijven. In ieder geval immens groot met onafzienbare akkers en weilanden. Veel groot en uitgebreide waterbouwkundige werken zoals dijken en kanalen met pompstations om de akkers te kunnen bevloeien. We vonden het niet uitgesproken mooi maar wel heel interessant om er doorheen te kunnen fietsen. Onderweg veel zeer rijk versierde kerkhoven, heroïsche standbeelden nog uit de tijd van de communisten, versierd met soviet symbolen, standbeelden van Lenin, géén campings maar zeer zwaar beveiligde tankstations. De Oekraine is echt Wild West, hier begint het ook echt te worden voor ons: geen voorzieningen, hier moet je jezelf grotendeels redden.
We zijn vaak gewaarschuwd geweest voor de criminaliteit in de Oekraine. Ondanks het feit dat we altijd wildkamperen, zomaar in het bos, hebben we er niets van vernomen. Behalve één keer toen er ’s nachts twee dronken vrouwen aan onze tenten stonden te schudden. Ach je maakt van alles mee op zo’n reis. Simone is een keer ziek geweest met voedselvergiftiging van eten wat we langs de weg hebben gekocht (superhongerig na een lange fietsdag, dan kan je het ook moeilijk laten staan.) Verder is ze een keer aangevallen door een laffe loslopende hond die zomaar in haar bergschoen hapte. Van schrik is ze gevallen maar gelukkig niets bezeerd. Henk en ik zijn nog niet ziek geweest, gelukkig. Wel heeft Henk in een stad tijdens onze middag stop 10 keer achter elkaar een blauwtje gelopen toen hij de plaatselijke schonen benaderde. Moet hij zich maar wat vaker wassen want onze record staat nu op 9 dagen achter elkaar niet kunnen douchen of zwemmen.
De steden hier zijn enorm en vaak enorm lelijk. Zoals Mariupol aan de Zwarte Zee kust waar ze een hoogovens, verschillende krachtcentrales en de vuilverwerking tegen de stad aan hebben gebouwd. Je moet er langs en doorheen fietsen want er is geen andere weg, vaak 20 km fietsen om alleen al de smerige stad uit te komen. Hier wordt ook veel smerig werk uitgevoerd wat anders niet meer mag, zoals het onbeschermd asbest verwijderen uit oud Nederlandse vrachtschepen, voor 20 euro per maand loon.
Elke dag ontmoeten we mensen die zeer belangstellend zijn, met ons op de foto willen, adressen uitwisselen, vol bewondering en vaak ongeloof onze plannen aanhoren. Langzaam zien we de wereld veranderen naar mate we verder naar het oosten gaan. De kleding van de vrouwen, de bouwstijlen en ga zomaar door.
We zijn nu in Rusland beland wat een heel andere sfeer heeft, veel vriendelijker. De dorpen waar we telkens doorheen komen zijn erg leuk om zo te zien en beleven, de mensen zijn supervriendelijk en behulpzaam. We doen elke dag inkopen in de kleine winkels en stalletjes. Tijdens het fietsen zien we veel in de natuur, laatst een wild zwijn die nietsvermoedend in de berm stond, en vaak uilen en roofvogels in het veld.
Nu dat we met z’n 3-en in Rusland zijn beland hebben we overlegd hoe verder. Toen ik Henk voorrekende dat van hier dwars over Kazachstan naar Bishkek in Kyrgyzie fietsen onafgebroken 110 tot 120 km per dag voor de komende 30 dagen betekende zag hij toch af van zijn plan om alles fietsend te doen en besloten we de komende etappe verder met z’n 3-en zullen fietsen. Dan maar de laatste stuk, in Kazachstan, met de trein. Over ongeveer 8 dagen fietsen we het mooie en vriendelijke Rusland uit, op naar het verlaten woestijn landschap van Kazachstan waar we een traject van 2.700 km voor de boeg hebben.
Wat betreft het materiaal: twee van de drie Rohloff naven zijn begonnen olie te lekken, zeer teleurstellend voor zo’n dure onderdeel, en een veer onder mijn Brookes zadel is gebroken. Onderweg opgelost. Geen last meer van lekke banden sinds de laatste wissel. Was benzine is hier niet te krijgen maar de branders doen het prima op de lokale kerosine. Alle overige equipment nog in goede staat.
 Vanuit Praag door Tsjechië en Polen naar de Oekraïne, naar Odessa aan de Zwarte Zee. Onderweg heel veel bloeiende koolzaad, en de geur van brandende bruinkool uit de schoorstenen. Langzaamaan steeds vaker, steeds steiler en steeds langer klimmen maar zelfs dat begint te wennen.
We eten ongelofelijke hoeveelheden per dag: kilo’s pasta, müsli, havermout, verse groente en fruit. Per dag hebben Simone en ik vaak net genoeg aan anderhalve brood. Verder hebben we de gewoonte ontwikkeld om pas aan het einde van een dag zwaar fietsen, wanneer we moe en aan een overnachtingsplek toe zijn, te verdwalen. De hele dag gaat het goed, pas op het einde gaat het mis, zeer wonderlijk.
Als we al op een camping staan dan hebben we die meestal voor ons alleen want het is nog vroeg in het seizoen, vinden ze hier tenminste. Maar we staan vaker bij mensen thuis, fijne, vriendelijke, uitermate gastvrije en superlieve mensen. Als onze bedoeling eenmaal duidelijk is (niet altijd gemakkelijk vanwege de taalbarrière) zijn we welkom om op een klein stukje gras onze tent op te zetten. En dan komt meestal de koffie, de eieren, het ontbijt en ga zomaar door. Vaak meer dan we op kunnen en allemaal supervriendelijk aangeboden. Zoals bij Petra en Vera in Tsjechie, of bij Bart, Stanley en Krystyna en bij Luz en Danuta in Polen. Of in de tuin van een huis bewoond door leraressen, waar we thee met rum kregen voor het slapen gaan. Verder hebben we gekampeerd op een oefenveld van de plaatselijke voetbalclub waar we uitgenodigd werden mee te genieten van de barbecue na de wedstrijd. Mensen reageren verschillend als ze onze plannen vernemen, maar bijna altijd positief. Eenmaal stond er een man langs de weg die spontaan begon te applaudisseren toen hij onze zwaarbeladen fietsen zag. Om helemaal eerlijk te zijn: hij begon pas te applaudisseren toen hij Simone langs zag komen, hmmm.
De eerste man die we in de Oekraine spraken, Serge, spant tot nu toe de kroon. Hij fietste in vol tenue op een oude peugeot racefiets waarvan de meeste onderdelen waren vastgelast. We vroegen hem waar het treinstation voor Odessa was en hij bood gelijk aan ons te begeleiden. 15 km samen gefietst en omdat we te vroeg waren uitgenodigd bij hem thuis. En dat hebben we geweten! Wat is dat een superaardige, fantastische kerel zeg. Een Russische flatje zoals je op tv ziet. Bij hem thuis aangekomen racete hij naar de winkel voor koekjes, chocolade, bananen, tomaten sap en ……. Champagne. Want hij had mede wielrenners op bezoek, helemaal uit Amsterdam en dat moest gevierd worden. Verder brood met spek, thee, en gelijk de aardappels opgezet om te koken. Toen we met volle buiken eindelijk op het station waren racete Serge weer weg om kado’s voor ons te halen, en proviand voor onderweg, waaronder de gekookte aardappels waar we nog niet aan toe waren gekomen en zelf gemaakte wijn in een plastic fles. Om het helemaal kompleet te maken sprong hij op de trein met ons om ons verder te begeleiden bij het overstappen, twee uren verder op! Serge, de “Ukranian Superman” zoals hij zelf (terecht) zei: we hadden het nooit gered zonder jou!
Als het klopt wat de Tsjechische dame zei dat Tsjechen “drive like pigs”, dan rijden (sommige) Poolse drivers “like pig’s arses”. Fietsen op sommige wegen in Polen is de hel op aarde. Werkelijk om de 5 kilometer staat er een kruis met bloemen langs de kant van de weg, voor alweer een verkeersslachtoffer. Meestal is er geen vluchtstrook en al helemaal geen fietspad. De zijkanten van de tweebaans wegen zijn in slechte staat, vol gaten en losse rommel waaronder vaak glas. Als er dan weer een doldwaze chauffeur van achteren aan komt sjezen heb je de keuze: of koers houden iets naar links om de rotte stukken van de weg te vermijden met als gevolg volledig plat gereden te worden, of naar rechts uitwijken, gelijk 2 lekke banden op te lopen en gelanceerd worden nadat je voorwiel in een van de vele gaten is verdwenen.
We genieten enorm en voelen ons rijk. We weten vaak niet welke dag het is maar dat geeft niet want het is voor ons elke dag zondag. Met heel veel bewondering kijk ik hoe Simone het allemaal maar doet, het zwaar fietsen, het afzien, het toch primitieve bestaan en toch elke dag heerlijk genieten.
Odessa is een stad vol tegenstellingen. Ontzettend rijke mensen met Porsche’s en Rolexen, maar aan de andere kant ook mensen aan de onderkant van de maatschappij, die in de rioolbuizen wonen. Artsen zonder Grenzen heeft zelfs een project hier (gehad) voor drugsverslaafden met TBC, waar mensen zoals Geke fantastisch werk hebben verricht. We gaan nu een stuk langs de noord kant van de Zwarte Zee fietsen. Onze kompassen staan voortdurend naar het Oosten gericht, naar Rusland en verder. Op naar nog meer ontmoetingen met super speciale mensen.
English
Thanks to Serge the “Ukranian Superman” we have arrived in Odessa.
From Prague through the Czech Republic and Poland to the Ukraine, to Odessa on the Black Sea. Flowering crops along the way, and the smell of coal being burnt from the many chimneys. Slowly but surely we are getting used to the climbing, further and steeper and longer.
Everyday we eat enormous amounts of food: pasta, müsli, oats, fresh fruit and vegetables. Simone and I eat at least one and a half loafs of bread each day. We have developed the strange habit of always getting lost at the end of a long, tiring day of cycling. Just when you aretired and ready for a place to stay it happens. All day long no problem, at the end of the day bingo.
If we stay at a campsite we are usually alone because people here consider it to be early in the season. But usually we camp in people’s yards. We meet friendly, hospitable fantastic people along the way. Once they have understood what we are asking (which is not always easy because of the language barrier) we are welcome to pitch our tent in their yard. And then the coffee, the eggs, the complete breakfasts and the rest are dished up. Nearly always more than we can finish, given to us by super friendly people. Like Peter and Vera in Czech Rep., or Bart, Stanley and Krystyna or Luz and Danuta in Poland. Or in the yard of a house occupied by teachers where we were served tea with rum as a nightcap. Furthermore we have camped on the football pitch of a local amateur club where we were also invited to join in the bbq after the match. People along the way react differently once they hear of our plans, but almost always in a positive manner. One man even began applauding when he saw us come past with our heavily laden bicycles. Actually he just started when he saw Simone come past, hmmmmmm.
The first person we spoke to in the Ukraine, Serge, really stole the show. He was riding his old Peugeot bike near the border when we asked him for directions to the train station for the train to Odessa. He offered to accompany us and, because we were too early we ended up at his house. A Russian flat like you only ever see on tv. He raced to the shop to buy cookies, chocolates, bananas, tomato juice and …….. Champagne! Because he had visitors from Amsterdam and we had to celebrate that. Furthermore he fed us bacon sandwiches and tea, and started to cook potatoes. When we finally ended up at the station with full bellies he raced away again to get us presents and provisions for the trip including the boiled potatoes we had not gotten around to, and home made wine in a plastic bottle. To top it all he jumped in the train with us to make sure we got the correct train to Odessa, 2 hours further on. Serge, the “Ukranian Superman”, we would never have made it without you! Thanks a million!
We are enjoying ourselves tremendously, and we feel we are wealthy. Often we no longer know which day it is but for us every day is a Sunday. It fills me with admiration to see how well Simone is doing. The difficult cycling, roughing it and living the primitive lifestyle, and yet enjoying each and every minute of it.
Odessa is a city full of contrasts. Unbelievably rich people with Porsches and Rolexes, but also down-and-outs who live in the sewers. Doctors without Borders even has (had) a project here to treat drug addicts who have TB where people like Geke have done a fantastic job. We are now going to cycle along the northern shore of the Black Sea. Our compass is aimed due east, to Russia and further. On to more chance meetings with super special people along the way.
Beste Allemaal
Jaaaa…we hebben Praag gehaald. Alle 4 in goede gezondheid en stemming. Helaas moeten we vanavond afscheid nemen van Frenk die terug gaat naar Nederland na 14 dagen op zijn blikvanger-ligfiets meegefietst te hebben. Maar die zien we eind juni weer, dan met zijn Margo in Kyrgizie waar we 7 weken met elkaar op zullen trekken.
Het weer is de afgelopen 2 weken fantastisch geweest, precies goed om te fietsen en kamperen. Elke nacht hebben we in de tenten doorgebracht, soms wildkamperend, soms op de camping en soms in de tuin. Zoals bij Barbara in de voormalig DDR die ons spontaan binnen haalde. We kampeerden bij haar in de tuin, konden gebruik maken van douche en toilet, kregen koffie en ’s ochtends een zeer uitgebreide ontbijt. Toen wij aanboden haar ervoor te betalen weigerde ze pertinent, als we door hadden gezet met betalen hadden we haar flink beledigd. Over hartverwarmende gastvrijheid gesproken. Vooral in voormalig Oost Duitsland, een gebied waar mijn goede vriend Bart graag en vaak over vertelde, ontmoeten we super aardige mensen en worden we spontaan gegroet en geluk gewenst. Het is interresant met de mensen daar te spreken over de “Wende” en wat het met hen heeft gedaan en wat het voor hen betekent.
Ook in Tsjechie komen we geinterreseerde en hulpvaardige mensen tegen. Zoals Yvette die spontaan haar lunch aan ons vieren aanbood zodat wij konden proeven van de plaatselijke kost, een soort koude groente quiche, ook super lekker. Ze veronschuldigde zich dat haar flat in Praag te klein is om ons te herbergen.
Wij worden met de dag bruiner, merkbaar sterker en zichtbaar iets verwilderde. Het is heel duidelijk lente. In Duitsland heel veel paasversieringen gezien, het lijkt daar net zo belangrijk te zijn als kerst zo aan de versierde bomen en stro paashazen te zien. De boeren zijn druk bezig op het land en overal bloeit de meidoorn. Heerlijk om die in het voorbijgaan telkens vanaf de fiets te ruiken. In de DDR is het nog steeds duidelijk te zien hoe het daar ooit was, je ziet het aan de gebouwen en aan de mensen. In Tsjechie heerst er stilte op het platteland, met uitzondering van de vogelkoren die ons ’s ochtends wakker maken. Er is weinig verkeer en dat is heerlijk want fietspaden zijn er ook nagenoeg niet.
De fietsen en uitrusting houden zich goed met uitzondering van de Supreme banden van Simone en mij. Blijken een slechte keuze te zijn geweest en niet bestand tegen deze condities. We hebben al 4 lekke banden gehad, belachelijk veel, onnodig. We doen de Marathon (een soort van mountain bike noppenbanden) banden er weer onder en de Supreme’s die we hadden gemonteerd voor minder rolweerstand op het asfalt van West Europa gaan in de tas als reserve voor noodgevallen. Verder willen we iets kleinere voorbladen monteren om makkelijker te kunnen klimmen. We hebben onze bagage eens goed doorgenomen om gewicht en volume te verminderen, de afgelopen 2 weken zijn ook goed geweest om te ontdekken wat we werkelijk onderweg nodig hebben, en wat we terug naar huis kunnen sturen. Zelf had ik een startgewicht van 42 kg, een beetje teveel van het goede.
Simone en ik worden steeds meer een team bij het opzetten van de tent, het zoeken van de weg in de stad en ga zomaar door. En dat is echt super om te merken en te zien gebeuren. We hebben het heel erg fijn samen. Henk is super sterk momenteel, geen berg te hoog voor hem. We zoeken een formula waarbij hij zijn energie kwijt kan in lange dag-etappe’s en waarbij we elkaar treffen onderweg om te genieten van het met z’n 3-en reizen want ook dat gaat hartstikke goed. Vanavond eens een kaartstudie maken voor de weken en wegen die voor ons liggen.
We gaan proberen ook nieuwe foto’s op de site te plaatsen. Veel lees- en kijkplezier. Zoals het nu gaat en lijkt zullen we niet heel erg vaak in de gelegenheid zijn om de site bij te werken maar we zullen het zeker zo vaak mogelijk doen.
Heel veel groeten van Simone, Henk, Frenk en Jan
Yes Ladies and Gentlemen, we have reached Prague!! All four of us are in good health and mood. Unfortunately Frenk is leaving us this evening, he is returning to Holland after spending the last two weeks on his spectaculair reclining bicycle. But Margo and Frenk will be joining us at the end of June in Kyrgyzstan where we will be travelling together for 7 weeks.
We have enjoyed tremendous weather which has enabled us to camp out each night. And tremendous hospitality. Barbara in former East Germany let us camp in her yard and gave us coffee and breakfast for free, and Yvette in Czheq Republic gave us her lunch, insisting that we savour the local dish, while appologizing that her flat in Prague is too small te house us all.
The conditions so far have been great and spring is very clearly in the air. Easter is being celebrated big-time in Germany, the farmers are working in the fields and the air is filled with the scent of new blossoms. Our equipment is standing up well with the exception of the Supreme tyres which appear to be a bad choice, not up to the job at hand. We have already had 4 flat tyres, far too many. We have exchanged the Supremes for Marathons which should hold up better. Furthermore we are concentrating on reducing the weight and volume of our bagage. I for example started with 42 kg which is much too much. The last 2 weeks have thus also been good to discover what we really need to be taking with us.
Simone and I are becoming more and more a team, especially with putting up the tent and finding our way in big cities. Very nice to experience the process of becoming a streamlined team. Henk is extremely fit and strong at the moment and we are looking for a way in which he can expend his energy by cycling long distances and in which we can still meet each other often enough to enjoy being on the road with the three of us because that is good fun too.
We are now going to try to publish some photographs on this site. We will try to updat the site as often as possible but sometimes there might be a break of a few weeks in which it will not be possible for us to publish.
Enjoy the pictures,
All the best from Simone, Frenk, Henk and Jan
|
|
Recent Comments