WhereOnEarthAreWe(?)

Vanuit Praag door Tsjechië en Polen naar de Oekraïne, naar Odessa aan de Zwarte Zee. Onderweg heel veel bloeiende koolzaad, en de geur van brandende bruinkool uit de schoorstenen. Langzaamaan steeds vaker, steeds steiler en steeds langer klimmen maar zelfs dat begint te wennen.

We eten ongelofelijke hoeveelheden per dag: kilo’s pasta, müsli, havermout, verse groente en fruit. Per dag hebben Simone en ik vaak net genoeg aan anderhalve brood. Verder hebben we de gewoonte ontwikkeld om pas aan het einde van een dag zwaar fietsen, wanneer we moe en aan een overnachtingsplek toe zijn, te verdwalen. De hele dag gaat het goed, pas op het einde gaat het mis, zeer wonderlijk.

Als we al op een camping staan dan hebben we die meestal voor ons alleen want het is nog vroeg in het seizoen, vinden ze hier tenminste. Maar we staan vaker bij mensen thuis, fijne, vriendelijke, uitermate gastvrije en superlieve mensen. Als onze bedoeling eenmaal duidelijk is (niet altijd gemakkelijk vanwege de taalbarrière) zijn we welkom om op een klein stukje gras onze tent op te zetten. En dan komt meestal de koffie, de eieren, het ontbijt en ga zomaar door. Vaak meer dan we op kunnen en allemaal supervriendelijk aangeboden. Zoals bij Petra en Vera in Tsjechie, of bij Bart, Stanley en Krystyna  en bij Luz en Danuta in Polen. Of in de tuin van een huis bewoond door leraressen, waar we thee met rum kregen voor het slapen gaan. Verder hebben we gekampeerd op een oefenveld van de plaatselijke voetbalclub waar we uitgenodigd werden mee te genieten van de barbecue na de wedstrijd. Mensen reageren verschillend als ze onze plannen vernemen, maar bijna altijd positief. Eenmaal stond er een man langs de weg die spontaan begon te applaudisseren toen hij onze zwaarbeladen fietsen zag. Om helemaal eerlijk te zijn: hij begon pas te applaudisseren toen hij Simone langs zag komen, hmmm.

De eerste man die we in de Oekraine spraken, Serge, spant tot nu toe de kroon. Hij fietste in vol tenue op een oude peugeot racefiets waarvan de meeste onderdelen waren vastgelast. We vroegen hem waar het treinstation voor Odessa was en hij bood gelijk aan ons te begeleiden. 15 km samen gefietst en omdat we te vroeg waren uitgenodigd bij hem thuis. En dat hebben we geweten! Wat is dat een superaardige, fantastische kerel zeg. Een Russische flatje zoals je op tv ziet. Bij hem thuis aangekomen racete hij naar de winkel voor koekjes, chocolade, bananen, tomaten sap en ……. Champagne. Want hij had mede wielrenners op bezoek, helemaal uit Amsterdam en dat moest gevierd worden. Verder brood met spek, thee, en gelijk de aardappels opgezet om te koken. Toen we met volle buiken eindelijk op het station waren racete Serge weer weg om kado’s voor ons te halen, en proviand voor onderweg, waaronder de gekookte aardappels waar we nog niet aan toe waren gekomen en zelf gemaakte wijn in een plastic fles. Om het helemaal kompleet te maken sprong hij op de trein met ons om ons verder te begeleiden bij het overstappen, twee uren verder op! Serge, de “Ukranian Superman” zoals hij zelf (terecht) zei: we hadden het nooit gered zonder jou!

Als het klopt wat de Tsjechische dame zei dat Tsjechen “drive like pigs”, dan rijden (sommige) Poolse drivers “like pig’s arses”. Fietsen op sommige wegen in Polen is de hel op aarde. Werkelijk om de 5 kilometer staat er een kruis met bloemen langs de kant van de weg, voor alweer een verkeersslachtoffer. Meestal is er geen vluchtstrook en al helemaal geen fietspad. De zijkanten van de tweebaans wegen zijn in slechte staat, vol gaten en losse rommel waaronder vaak glas. Als er dan weer een doldwaze chauffeur van achteren aan komt sjezen heb je de keuze: of koers houden iets naar links om de rotte stukken van de weg te vermijden met als gevolg volledig plat gereden te worden, of naar rechts uitwijken, gelijk 2 lekke banden op te lopen en gelanceerd worden nadat je voorwiel in een van de vele gaten is verdwenen.

We genieten enorm en voelen ons rijk. We weten vaak niet welke dag het is maar dat geeft niet want het is voor ons elke dag zondag. Met heel veel bewondering kijk ik hoe Simone het allemaal maar doet, het zwaar fietsen, het afzien, het toch primitieve bestaan en toch elke dag heerlijk genieten.

Odessa is een stad vol tegenstellingen. Ontzettend rijke mensen met Porsche’s en Rolexen, maar aan de andere kant ook mensen aan de onderkant van de maatschappij, die in de rioolbuizen wonen. Artsen zonder Grenzen heeft zelfs een project hier (gehad) voor drugsverslaafden met TBC, waar mensen zoals Geke fantastisch werk hebben verricht. We gaan nu een stuk langs de noord kant van de Zwarte Zee fietsen. Onze kompassen staan voortdurend naar het Oosten gericht, naar Rusland en verder. Op naar nog meer ontmoetingen met super speciale mensen.

English

Thanks to Serge the “Ukranian Superman” we have arrived in Odessa.

From Prague through the Czech Republic and Poland to the Ukraine, to Odessa on the Black Sea. Flowering crops along the way, and the smell of coal being burnt from the many chimneys. Slowly but surely we are getting used to the climbing, further and steeper and longer.

Everyday we eat enormous amounts of food: pasta, müsli, oats, fresh fruit and vegetables. Simone and I eat at least one and a half loafs of bread each day. We have developed the strange habit of always getting lost at the end of a long, tiring day of cycling. Just when you aretired and  ready for a place to stay it happens. All day long no problem, at the end of the day bingo.

If we stay at a campsite we are usually alone because people here consider it to be early in the season. But usually we camp in people’s yards. We meet friendly, hospitable fantastic people along the way. Once they have understood what we are asking (which is not always easy because of the language barrier) we are welcome to pitch our tent in their yard. And then the coffee, the eggs, the complete breakfasts and the rest are dished up. Nearly always more than we can finish, given to us by super friendly people. Like Peter and Vera in Czech Rep., or Bart, Stanley and Krystyna or Luz and Danuta in Poland. Or in the yard of a house occupied by teachers where we were served tea with rum as a nightcap. Furthermore we have camped on the football pitch of a local amateur club where we were also invited to join in the bbq after the match. People along the way react differently once they hear of our plans, but almost always in a positive manner. One man even began applauding when he saw us come past with our heavily laden bicycles. Actually he just started when he saw Simone come past, hmmmmmm.

The first person we spoke to in the Ukraine, Serge, really stole the show. He was riding his old Peugeot bike near the border when we asked him for directions to the train station for the train to Odessa. He offered to accompany us and, because we were too early we ended up at his house. A Russian flat like you only ever see on tv. He raced to the shop to buy cookies, chocolates, bananas, tomato juice and …….. Champagne! Because he had visitors from Amsterdam and we had to celebrate that. Furthermore he fed us bacon sandwiches and tea, and started to cook potatoes. When we finally ended up at the station with full bellies he raced away again to get us presents and provisions for the trip including the boiled potatoes we had not gotten around to, and home made wine in a plastic bottle. To top it all he jumped in the train with us to make sure we got the correct train to Odessa, 2 hours further on. Serge, the “Ukranian Superman”, we would never have made it without you! Thanks a million!

We are enjoying ourselves tremendously, and we feel we are wealthy. Often we no longer know which day it is but for us every day is a Sunday. It fills me with admiration to see how well Simone is doing. The difficult cycling, roughing it and living the primitive lifestyle, and yet enjoying each and every minute of it.

Odessa is a city full of contrasts. Unbelievably rich people with Porsches and Rolexes, but also down-and-outs who live in the sewers. Doctors without Borders even has (had) a project here to treat drug addicts who have TB where people like Geke have done a fantastic job. We are now going to cycle along the northern shore of the Black Sea. Our compass is aimed due east, to Russia and further. On to more chance meetings with super special people along the way.