Als de drie Musketiers dwars door de Oekraine, met de wind in de rug, aangevallen door loslopende honden, en lastig gevallen door dronken vrouwen.
In een dikke 2 weken zijn we met z’n 3-en dwars over de Oekraine gefietst, Simone, Henk en ondergetekende. Van het mooie Odessa aan de Zwarte Zee naar de Russiche grens. Vaak met de wind in de rug waardoor we een aantal dagen meer dan 100 km hebben gefietst.
De Oekraine is moeilijk met woorden te beschrijven. In ieder geval immens groot met onafzienbare akkers en weilanden. Veel groot en uitgebreide waterbouwkundige werken zoals dijken en kanalen met pompstations om de akkers te kunnen bevloeien. We vonden het niet uitgesproken mooi maar wel heel interessant om er doorheen te kunnen fietsen. Onderweg veel zeer rijk versierde kerkhoven, heroïsche standbeelden nog uit de tijd van de communisten, versierd met soviet symbolen, standbeelden van Lenin, géén campings maar zeer zwaar beveiligde tankstations. De Oekraine is echt Wild West, hier begint het ook echt te worden voor ons: geen voorzieningen, hier moet je jezelf grotendeels redden.
We zijn vaak gewaarschuwd geweest voor de criminaliteit in de Oekraine. Ondanks het feit dat we altijd wildkamperen, zomaar in het bos, hebben we er niets van vernomen. Behalve één keer toen er ’s nachts twee dronken vrouwen aan onze tenten stonden te schudden. Ach je maakt van alles mee op zo’n reis. Simone is een keer ziek geweest met voedselvergiftiging van eten wat we langs de weg hebben gekocht (superhongerig na een lange fietsdag, dan kan je het ook moeilijk laten staan.) Verder is ze een keer aangevallen door een laffe loslopende hond die zomaar in haar bergschoen hapte. Van schrik is ze gevallen maar gelukkig niets bezeerd. Henk en ik zijn nog niet ziek geweest, gelukkig. Wel heeft Henk in een stad tijdens onze middag stop 10 keer achter elkaar een blauwtje gelopen toen hij de plaatselijke schonen benaderde. Moet hij zich maar wat vaker wassen want onze record staat nu op 9 dagen achter elkaar niet kunnen douchen of zwemmen.
De steden hier zijn enorm en vaak enorm lelijk. Zoals Mariupol aan de Zwarte Zee kust waar ze een hoogovens, verschillende krachtcentrales en de vuilverwerking tegen de stad aan hebben gebouwd. Je moet er langs en doorheen fietsen want er is geen andere weg, vaak 20 km fietsen om alleen al de smerige stad uit te komen. Hier wordt ook veel smerig werk uitgevoerd wat anders niet meer mag, zoals het onbeschermd asbest verwijderen uit oud Nederlandse vrachtschepen, voor 20 euro per maand loon.
Elke dag ontmoeten we mensen die zeer belangstellend zijn, met ons op de foto willen, adressen uitwisselen, vol bewondering en vaak ongeloof onze plannen aanhoren. Langzaam zien we de wereld veranderen naar mate we verder naar het oosten gaan. De kleding van de vrouwen, de bouwstijlen en ga zomaar door.
We zijn nu in Rusland beland wat een heel andere sfeer heeft, veel vriendelijker. De dorpen waar we telkens doorheen komen zijn erg leuk om zo te zien en beleven, de mensen zijn supervriendelijk en behulpzaam. We doen elke dag inkopen in de kleine winkels en stalletjes. Tijdens het fietsen zien we veel in de natuur, laatst een wild zwijn die nietsvermoedend in de berm stond, en vaak uilen en roofvogels in het veld.
Nu dat we met z’n 3-en in Rusland zijn beland hebben we overlegd hoe verder. Toen ik Henk voorrekende dat van hier dwars over Kazachstan naar Bishkek in Kyrgyzie fietsen onafgebroken 110 tot 120 km per dag voor de komende 30 dagen betekende zag hij toch af van zijn plan om alles fietsend te doen en besloten we de komende etappe verder met z’n 3-en zullen fietsen. Dan maar de laatste stuk, in Kazachstan, met de trein. Over ongeveer 8 dagen fietsen we het mooie en vriendelijke Rusland uit, op naar het verlaten woestijn landschap van Kazachstan waar we een traject van 2.700 km voor de boeg hebben.
Wat betreft het materiaal: twee van de drie Rohloff naven zijn begonnen olie te lekken, zeer teleurstellend voor zo’n dure onderdeel, en een veer onder mijn Brookes zadel is gebroken. Onderweg opgelost. Geen last meer van lekke banden sinds de laatste wissel. Was benzine is hier niet te krijgen maar de branders doen het prima op de lokale kerosine. Alle overige equipment nog in goede staat.




wat een heerlijke verhalen en foto’s, kan allemaal zo in de lonely planet…
jullie fietsen door landen die net allemaal aan the eurovision songcontest hebben meegedaan, mijn festival der festivals, tjonge ja die oekraïne, wat een luchtvervuiling daar in the east…we hopen dat jullie longen straks verwend worden door de frisse russische en kazachstaanse luchten…
big bisoux des pays-bas de gégé et lilly
dag schat,
tja the Ukraine ooit de graanschuur van de sovjet unie. Je moet ooit een keer naar de Karpaten in het oosten en de delta in het zuiden. Je hebt toch wel even stil gestaan op de 9e mei… je hebt dit deel gehad en nu verder. Leef met een Rus in huis maar hij komt volgens mij uit Kazachstan en woont nu in Moskou. Hij praat veel over eigen gestookte wijn (altijd goed) en TB (wat minder) Met regelmaat wordt er hier een vuur gestookt in de tuin en een kilo aardappelen verdwijnt in de as en een uur later zitten we met een zwart verkoolde aardappel op een bordje als ultiem jeugd sentiment van de Rus in Kenia….dus als een oud Russisch of Kazachstans moedertje je dit aanbied nooit weigeren aan mij denken,pas goed op jezelf en elkaar
liefs vanuit Somalia/Kenia