WhereOnEarthAreWe(?)

For English see below.

Ineens besefte ik de betekenis van de klok telkens een uur verzetten, nadat we dit al een keer of drie hadden gedaan. Elke uur betekende 1/24ste van de aarde rond te hebben gefietst. Als je daar bij stilstaat besef je pas hoe bevoorrecht je bent om een reis als deze te ondernemen.

Vanaf Astrakhan aan de Volga, Rusland, over de grens per trein naar en door het duistere Kazakstan, de op 8 na grootst land ter wereld, en thuisland van Borat. We nemen drie nachttreinen achter elkaar om in de buurt te komen van het inmiddels sterk gekrompen Aralmeer. Van daar fietsen we in de buurt van Baikanor Cosmodroom (waar de Russen hun raketten lanceren) en verder langs de Zijderoute, op naar de bergen van Kyrgyzstan, op naar de ontmoeting met Frenk en Margo in Bishkek. Met hen zullen we in 7 weken de Pamir Highway, in Kyrgyzstan en Tadjikistan fietsen. Op 4.000 meter hoogte, over letterlijk adembenemende passen. Henk fietst voorlopig een stuk met Michael mee, een jongen uit Tsjechië die we onderweg hebben ontmoet en die op weg is naar Nepal.

De trein nemen in Kazakstan is een belevenis op zich. Sterk verouderde wagons, maar wel netjes en op tijd. In elk wagon een wagondame die de schepter zwaait. Ze worden geselecteerd op afmetingen: 1,40m hoog, 1,40m breed en 0,14 ton zwaar. De dames hebben een puur soviet houding van nature, het woordje “njet” brandt hun voortdurend op de lippen. Bij elke keer instappen is het een gedrang van jewelste samen met andere passagiers die er, net als wij, ook van overtuigd zijn dat de trein zonder hun zal vertrekken als ze niet als eerste in de wagon zijn. Wij hebben elk 6 fietstassen, en die verrekte fietsen moeten ook elke keer mee, door de gang wurmen en helemaal aan het einde van de wagon op slot zetten. Soms delen we een 4-persoons coupé met Kazakken die gelijk hun eten en drinken met ons delen. Vlees, vis, salade, thee enz. De trein loopt over van de handelaren en er wordt smokkelwaar verstopt boven het plafond en in de watertanks onder de vloer. Elk wagon is voorzien van een nieuwerwets ouderwets simitar, oftewel heetwatertoestel waar 24 uur per dag kokend heet water te krijgen is. En een wc met antislip op de rand zodat ‘ie ook als hurktoilet kan worden gebruikt. Want we gaan steeds verder naar het Oosten, we zien onze eerste kamelen, Islamitische begraafplaatsen en Boeddhistische tempels.

Simone regelt werkelijk alles: kaartjes, bagagetoestemming (fietsen mogen normaal gesproken helemaal niet mee) enz. met een mix van charme, geduld en mime. Veel effectiever dan mijn gebruikelijke ongeduldige “dolle stier in een porselein kast” aanpak (”doe nou gewoon wat ik zeg, waarom kan dat dan niet?”)

Fietsen in West Kazakstan heeft geen toegevoegde waarde, daarom nemen we de trein. Het is er heet, droog, stoffig, vlak en leeg. Steppe landschap met veel olie-industrie want Kazakstan heeft de op 2 na grootste olie reserve onder de grond van de wereld. Of beter gezegd, onder de Kaspische Zee. Wij gaan naar het veel interessanter zuidoosten, het gebied met restanten van de zijde route en met bergen aan de grens met Kyrgizstan.

Wij zijn een bezienswaardigheid op de wegen hier. Nagenoeg elke tweede auto toetert en zwaait enthousiast, met meestal de duim omhoog en heel af en toe de middelvinger. Want elk niet-kazak wordt automatisch aangezien voor Amerikaan, en het anti-Amerikaanse sentiment leeft hier nog volop. Maar het kan ons de pret niet drukken. We zien elke dag de zon en de maan opkomen en ondergaan, we zijn elke dag buiten en ’s nachts zien we heldere hemelen met miljoenen sterren. Gisteren doet er hier niet toe, morgen doet er niet toe, alleen vandaag telt. Heerlijk.

English

Continually adjusting our watch, step by step around the world…

 Suddenly it dawned on me, what it meant to continually advance our watches one hour, after doing so three times. Every hour represents 1/24^th of the circumference of the earth. On realizing this one also realizes what a privilege it is to be able to partake on a journey like the one we are on now.

 From Astrakhan on the shores of the Volga in Russia, across the border by train through Kazakstan. The ninth largest country in the world. We embark three nightly trains in a row to reach the shrunken Aral lake. From there we will cycle near the Baikal Cosmodrome, the launch site for Russian rockets, and further along the Silk Road to the mountains on the border of Kyyrgizistan. To meet Frenk and Margo in Bishkek. Together with them we will cycle during 7 weeks on the Pamir Highway in Kyrgyzstan and Tajikistan, at 4.000m altitude. Henk is cycling in the meantime together with Michael, a guy from Cheq republic who we met on the way, and who is cycling to Nepal.

 Catching the train in Kazakhstan is quite an experience. Old carriages but tidy, and they generally run on time. Every carriage has a carriage-lady who is very much the boss. They are selected according to their dimensions: 1,40m tall, 1,40m wide and 0,14 metric tones. They furthermore have a good old Soviet attitude, “njet” is the word they use most. We share the carriage with Kazaks who as a matter of custom share their food and drink with us, and traders and smugglers who hide their wares above the ceiling and in the water tanks under the floor.

 Simone organizes everything like tickets, permission to take the bikes on board etc., using good old charm, patience and mime. Much more effective than my usual bull-in-a-china-shop approach.

 Cycling in Western Kazakhstan has no added value for us which is why we catch the train. It is hot, dry, dusty, flat and empty. Steppe with many oilfields because Kazachstan has the world’s third largest reserve of oil, under the Caspian Sea. We are headed towards the much more interesting south-eastern region of Kazakhstan, an area with remnants from the Silk Road and with mountain ranges bordering Kyrgyzstan.

 On the road we are a real attraction. Every second car sounds its horn and we often see an upturned thumb, but sometimes it’s a middle finger. Because we are often mistaken for Americans, and they are still not very populair here. But it’s not a problem because we spend every day outside, we see the sun and the moon rise and set, and at night we see the millions of stars above. Altogether very enjoyable indeed.