WhereOnEarthAreWe(?)

For the English version please see below.

In de plaats Turkistan, diep in Kazakstan, vragen we de weg aan een man die aan zijn oude Lada staat te sleutelen. Ongevraagd komt er een lange man met zeer opvallend een zware zwarte revolver voor in zijn broeksriem gestoken bij. Die geeft ons de gevraagde instructies hoe in Shymkent te komen. Geen haar op ons hoofd dat we die instructies niet opvolgen…….. Wild West in het verre Oosten!

Er is altijd zoveel te melden, moeilijk om dat in een beperkt aantal woorden te vatten. Want er verandert zienderogen zoveel onderweg terwijl we helemaal niet snel reizen. We zien onze eerste kamelen naast de weg, eten lekkere shashlik in een van de vele tenten waar het goed vertoeven is, we merken dat de afstand tussen de dorpen steeds groter wordt en dat de temperatuur steeds hoger. 38 graden in de schaduw, 45 graden in de volle zon.

We eten inmiddels dat wat we ter plaatse kunnen bemachtigen. Dus af en toe babyvoeding uit havermout als ontbijt, en soms een naan (Turkse brood) met een potje honing als lunch. Het is even schakelen om niet dat te kunnen kopen wat je wilt, maar om dat te nemen wat verkrijgbaar is, en daar een feestje mee te bouwen hetgeen elke keer weer hartstikke goed lukt.

In Turkistan hebben we een prachtig betegelde mausoleum bezocht, vlak daarvoor waren we bij de restanten van een caravanserai geweest, maar helaas bleek dat een bult oude stenen te zijn ;-).

Er komen hier geen toeristen, vorig jaar maar drie vertelde men ons. Kazakstan is groot en heet. Auto’s stoppen langs de weg, of gaan langzaam naast je rijden, om met een mobieltje een foto te maken van die gekke toeristen op een fiets. Of men rijdt stapvoets naast je om, ondanks het drukke verkeer, een gesprek aan te knopen. Echt gevaarlijk zijn de tegenliggers die inhalen terwijl ze je naderen, je geen ruimte op het asfalt gunnend. Vaak zijn we de onverharde berm ingeschoten om een botsing te voorkomen. De buschauffeurs zijn het allerergste (sorry Yvonne, onze lieve vriendin en fulltime supermoeder en buschauffeur) want die zijn er blijkbaar van overtuigd dat ze alleen op tijd bij de volgende halte zullen komen als ze twee nietsvermoedende fietsers hebben overreden.

Vanuit Shymkent waar we nu zitten kunnen we de hoge besneeuwde bergen zien waar we over een paar dagen heen gaan. Toen die vanmiddag voor het eerst te zien waren hadden we bijna de tranen in de ogen want hier doen we het voor, zo verschrikkelijk mooi. Al die kilometers, het zweet, de zadelpijn en het afzien vallen weg bij het zien van zoiets moois. Niet dat we er lang van konden genieten want ’s middags steekt hier een stevige wind op hetgeen tot zandstormen leidt. Gisteren zaten we net op tijd in een theetentje om er geen last van te hebben maar vanmiddag was het wel raak en hebben we flink stof gehapt.

We hebben nu veel meer tijd en rust om van alles te genieten. Tijd om dingen te bezoeken, met mensen te praten, lekker lang voor een theehuisje te blijven hangen als we dat willen. Het is gedaan met het jagen en haasten en x kilometers per dag te moeten fietsen. We kunnen rustig kijken welke pad we volgen, en het plan telkens aanpassen. Heerlijk. Waarschijnlijk duiken we binnenkort Kyrgyzstan in om een mooie weg door een dal en over de eerste hoge passen te volgen.

Vanochtend zaten we voor een theetentje ergens en we kregen gelijk gezelschap van een Kazakse man, zo werkt dat hier. Hij vroeg en vertelde van alles, over zijn thuis en kinderen enzo. Hij was niet in beeld toen we vertrokken maar nadat we ongeveer 2 kilometer verderop hadden gefietst werden we ingehaald door een zwarte auto die in de berm stopte. Onze vriend sprong eruit met een tas vol eten, naan, vis, gekookte eieren. Voor ons voor onderweg. Ik weet wel dat dit weer zo’n cliché verhaal is die je heel vaak hoort en leest over de gastvrijheid hier maar pas als het je werkelijk overkomt wordt je even stil van zulk hartverwarmende gastvrijheid en vrijgevigheid. 

Henk fietst momenteel met Michael, voorlopig zijn “Newest Bestest Friend” zoals de Engelsen dat zo mooi kunnen zeggen. Ondanks de keiharde omstandigheden (het is hier onderweg echt niet niets) fietst Simone als de beste. Kazakstan zal haar zeker niet klein krijgen, op naar de bergen in Kyrgyzstan!!

English

Naturally we follow the instructions given by the man with the Heavy Black Revolver to a tee….

There is always so much te report and it is difficult to do so with a limited number of words. Because there are so many changes we notice along the way despite the fact that we are traveling relatively slowly. We see the first camels along the way, we enjoy shashlik in the many enjoyable establishments, we notice that the distance between the villages is increasing and the temperature is rising. 38 degrees in the shade, 45 degrees in the sun.

In Turkistan, deep in Kazachstan, we ask a man beside the road for directions to Shymkent. He is working on his old model Lada (of course.) Uninvited a tall man with a very conspicuous Heavy Black Revolver joins us and indicates how we can get to Shymkent. We follow his instructions to a tee because it really is Wild West here.

We have resigned to eating that which is available. Thus occasionally baby food made from oats as breakfast and sometimes Turkish bread with honey for lunch. One has to make the mental switch from being able to buy what one wishes to enjoying that what is available, but we always manage to do so, no problem.

In Turkistan we have visited a beautifully tiled mausoleum, just before that we had visited the remnants of a “caravanserai” but unfortunately that was just a pile of old stones ;-).

Almost no tourists visit this area, last year there were only three in total according to local reports. Kazachstan is big and hot. Cars stop along the way to take pictures of those crazy tourists on a bike using their mobile phones. Or, even worse, they slow down in heavy traffic to start up a conversation while driving beside you. The overtaking drivers from the opposite direction, and the bus drivers, are the worst.

From Shymkent, where we are now, we can see the high snowy tops of the mountains where we will be in a few days.  We were moved to see them because this is what we do it for, all the kilometers, the sweat, the aches and pains are worth it. Unfortunately we could not enjoy the view for long because the wind increases in force in the afternoon which causes sandstorms. Yesterday we were lucky because we were inside when the wind picked up, but this afternoon we were less fortunate.

We now have the time and the peace of mind to enjoy everything we are experiencing. Time to visit the sights, to talk to people, to linger in the tea stops if we want to. We no longer have to hasten or to ride a certain number of miles per day. We can change our plan if we want to. Probably we will enter Kyrgyzstan earlier than we originally planned to, to follow an attractive road through a valley and across high passes.

This morning we were joined at a tea stop by a Kazach man, that is the way things work here. He asked and told a lot, about his home and family. We did not see him when we left but after we had cycled about 2 kilometers we were overtaken by a car containing our new friend. He brought us food, bread, fish and boiled eggs. For us on the road. Now I realize that this is one of those cliché stories one often reads or hears about the hospitality here but it really touches a nerve when it happens to you personally. 

Henk is cycling together with Michael from the Cheque Republic at the moment. Despite the hardships (don’t underestimate Kazachstan!) Simone is doing brilliantly. Kazachstan is certainly not going to beat her, come on Kyrgyzstan!!