WhereOnEarthAreWe(?)

For the English version, please see below.

Click here to view our latest photographs.

Na het ietwat saaie Kazakstan is het een verademing in Kirgizië te fietsen. Wat is het hier ongelofelijk mooi zeg.

Alle gebruikte auto’s uit de hele wereld zijn naar Kazakstan verscheept. Als je ooit een auto hebt gehad en afgedankt, en je wilt weten hoe het met het wrak is gesteld, kom naar Kazakstan en ik weet zeker dat je ‘m hier zal vinden, nog rijdend.

Kazakstan wordt verminkt met lange lelijke littekens in de vorm van de olie- en gaspijpleidingen die daar in razend tempo worden gelegd. Omdat het zo’n groot land is zijn de littekens lang. De pijpsegmenten worden per 3 tegelijk met vrachtwagens aangevoerd, ter plaatse worden ze aan elkaar gelast en begraven, een enorme investering.

De grensovergang Kazakstan - Kirgizië was de makkelijkste tot nu toe, pas later bleek dat we, zonder het te weten, op een heel klein, onbeduidende overgang waren gestuit. De weg die we vervolgens in Kirgizië volgden bleek een narcoticaroute te zijn; we vonden de rode en gele papavers (de bron van opium) er wel erg mooi bijstaan.

De informatie betreffende Kazakstan die wij in de buurt van Rostov in Rusland derdehands kregen (wegen die er niet meer zijn, gevaren die om elke hoek schuilen enz.) bleek helemaal niet te kloppen. Gelukkig hebben we een Duits echtpaar in een camper getroffen die ons nauwkeurig van kloppende informatie konden voorzien want ze waren net zelf door het gebied getrokken. Zo krijg je onderweg de nieuwste info waarna je zelf je plannen aan kan passen, bijvoorbeeld als je te horen krijgt dat een weg afgesloten is vanwege de Afghaanse Taliban die zich daar in de buurt schuil houdt (momenteel het geval in Tadzjikistan waar we over een paar weken ook gaan fietsen, op de Pamir Highway), of dat een alternatieve route juist heel erg mooi is.

Lange dagafstanden waren in het mooie deel van Kazakstan waar wij besloten hadden te fietsen natuurlijk erg makkelijk te maken want de weg is daar lang, recht en vlak, piece of cake, maar in Kirgizië daalt onze voortschrijdende daggemiddelde drastisch. Meer dan 90% van Kirgizië is bergachtig, met slechte, soms onduidelijke, wegen en passen boven de 4.000 meter. Bovendien blijken de wegenkaarten die we mee hebben lang niet altijd te kloppen: dorpen en wegen staan verkeerd getekend en de aangegeven afstanden tussen plaatsen zijn vaak verkeerd. Iets minder erg als je in een auto rijdt, maar super vervelend als je elke kilometer moet fietsen.

We zijn er nog niet uit wat wij erger vinden, de woeste honden die lijden aan het postbodesyndroom en die je proberen aan stukken te scheuren, of de dronken mannen die al om 11 uur ’s ochtends heel erg klef met je doen zodra je maar ergens stilstaat. Want Russischtalig staat hier echt gelijk met drankmisbruik. Man wat is dat een sociaal probleem hier zeg.

We zijn nu 3 maanden onderweg en het is een feest. Kirgizië is een heel erg mooi land, groen en bergachtig, een verademing na het dorre Kazakstan. De mensen die we onderweg treffen zijn vriendelijk en behulpzaam. Toen we laatst bij een boerderij aanklopte om te vragen of we de tent bij hen op het erf konden zetten werden we gelijk getrakteerd op een heerlijke en gezellige maaltijd, onder andere met aardappelschijfjes gebakken in schapenvet en geserveerd met stukjes schapenspek. Na een lange inspannende fietsdag is dat echt het toppunt van lekker!

Toen bleek dat we niet op de fiets door de tunnel bovenaan de Too-Ashuu pas mochten hebben we een vrachtwagen aangehouden om mee te liften door de tunnel. De fietsen en wijzelf werden achter ingeladen bovenop de zakken met aardappels. Dat was echt de kat op het spek binden, we hebben de volgende dag heerlijk van de gebakken aardappels genoten En het was maar goed ook dat we niet door de tunnel waren gefietst want dat was een echte nachtmerrie geweest, te smal, niet verlicht en vol met verstikkende vieze uitlaatgassen. Wel hebben we direct daarna enorm genoten van de meest spectaculaire afdaling op de fiets tot nu toe: 45 km lang alleen maar afdalen, meer dan 2.000 meter gezakt. En dat tussen de mooiste berglandschappen op aarde. Simone haar snelheidsrecord staat nu op 68 km/u, die van mij is gestegen naar 72 km/u.

Elke dag is er wel wat te klussen aan de fietsen of andere uitrusting. Brander schoonmaken (een nacht in de cola laten weken doet echt wonderen) omdat de benzine hier van iets mindere kwaliteit is, tassen plakken, tent grondzeil repareren, fietsketting spannen en smeren, en ga zomaar door. Als je besluit hier te gaan fietsen is het belangrijk met alleen maar goede spullen aan te komen, anders is het vragen om moeilijkheden want alles heeft heel erg te lijden onder de ruige omstandigheden. Zeer slechte wegen waardoor alles los en kapot rammelt, hoge temperaturen, stof wat overal in gaat zitten en slijt enz. enz.

Om te kunnen communiceren onderweg met mensen wier taal we niet machtig zijn hebben we en superhandig boekje vol foto’s van dingen waar je het over kan hebben. Bijvoorbeeld van etenswaren, maaltijden, vervoersmiddelen, accommodatie en ga zomaar door. Zelf hebben we het boekje iets uitgebreid met foto’s van onze tent voor als we een plek vragen, van onze fietsen in de trein als we weer iemand willen overtuigen dat ze echt prima in de coupé passen, en natuurlijk het belangrijkste, een Nescafé wikkel voor als we weer eens cafeïne-tekort krijgen. Maar zeer weinig mensen hier in Centraal Azië spreken iets Engels, en onze Russisch beperkt zich ook tot hallo, proost en dankjewel. We hebben meegemaakt dat een serveerster in een restaurantje alleen het woord “potato” kende, en consequent gebruikte als antwoord op al onze vragen. Hetgeen een van de vele, vele leuke herinneringen vormt die we gaandeweg verzamelen. Het is een feest.

English

Unbelievably beautiful Kyrgyzstan.

After the somewhat boring Kazakhstan cycling in Kyrgyzstan is like a breath of fresh air, it really is a mind-blowingly beautiful country.

If you have ever owned and discarded a car in your life, and you would like to know how the old wreck is now, then come to Kazakhstan and I am sure you will find it, still running. Unfortunately the country is being scarred by all the new oil and gas pipelines being buried into the countryside, all over the place. Enormous lengths and an enormous investment.

Crossing the Kazakhstan - Kyrgyzstan border turned out to be the easiest crossing up until now. We had unknowingly stumbled upon a tiny, unimportant border post which made life easy. The road we subsequently followed in Kyrgyzstan turned out te be the main narcotics route, the red and yellow poppies grew on both sides of the road.

The third-hand information about Kazachstan we were given near Rostov in Russia turned out to be completely useless. Stories about roads which no longer existed, dangers around every corner etc. etc. Luckily we met a German couple traveling in a campervan who could supply us with correct information because they had just traveled the road we were planning to cycle too. It’s this sort of info we use to adjust our plans along the way. For example because the road we were planning to follow is blocked because of the presence of Afghan rebels as is the case on the Pamir Highway in Tajikistan where we will be in just a few weeks.

Of course it was very easy to travel long distances each day in the attractive part of Kazakhstan we had chosen to cycle in because the road there is long, straight and flat, a piece of cake, but here in Kyrgyzstan our daily average distance is a lot less. More than 90% of Kyrgyzstan is mountainous with unclear roads in bad condition, and passes higher than 4.000 meters. Furthermore the road maps we have with us appear to be inaccurate: villages and roads are often drawn in incorrectly and the distances indicated are not right. Not a big problem if you are driving a car, but quite annoying if you have to cycle each extra kilometer.

We haven’t yet decided what is more irritating: the savage dogs who have a postman-syndrome and try to tear you to pieces, or the drunken men who, at 11 in the morning, decide on their own that they are to be your newest bestest friend. Speaking Russian seems to be synonymous for misuse of alcohol.

We have now been traveling for three months, and we are loving it. Kyrgyzstan is a very beautiful country, green and mountainous, a breath offresh air aftr the dry and dusty conditions in Kazachstan. The people we meet along the way are friendly and helpful. A few days ago we asked ata farm whether we could put up our tent in their yard. We were immediately invited in and served a meal consisting of potatoes baked is sheep dripping, and served with small cubes of sheep fat. Absolutely delicious after a long day cycling!

After we were told that we were not5 permitted to cycle through the tunnel at the top of the Too-Ashuu pass we caught a lift with a truck loaded with bags of potatoes. The potatoes we ate the very next day were extra delicious, 9if you get my drift It would have been a nightmare to travel through the tunnel by bike because it was too narrow, unlit and full of exhaust fumes. Directly after the tunnel we raced down the longest descent we have ever done: 45 km just going down, 2.000 meters drop in altitude altogether, among the most spectacular mountain scenery in the world. Simone’s personal speed record now stands at 68 kph, mine is 72 kph.

Everyday there are chores to keep us busy. Like cleaning the inside of the petrol stove with coca cola because of the low quality fuel here, fixing the panniers and tent groundsheet, tightening and lubricating the bike chains etc etc. If you are considering cycling here it is of the utmost importance to be sure you have only the best available gear otherwise you will be asking for trouble. The conditions are very harsh, causing excessive wear and tear.

To be able to communicate with people whose language we do not speak we have a very handy booklet with photographs of all the items you would ever like to discuss. Like foodstuffs, meals, transport and accommodation. We have extended the booklet with pictures of our tent for when we are asking for a place to pitch it, of our bikes in the train for when we want to convince the conductor that they easily fit on board, and of course a Nescafé wrapper for when we feel a caffeine deficiency coming on. Very few people in Central Asia speak English, and our Russian is limited to “hello”, “cheers” and “thank you”. We once had a waitress in a restaurant who could only say “potato”, and subsequently used that one word to answer all questions. One of the many, many irreplaceable memories we are collecting along this trip. We are having an absolute ball.