WhereOnEarthAreWe(?)

Click here to view our latest photographs.

For the English version see below.

Eigenlijk kon het niet uitblijven. Zoveel kilometers op drukke wegen, zoveel wegen zonder echt ruimte voor fietsers.

Op 30 juni vertrokken we met z’n vieren uit Bishkek op weg naar het mooie Issy Kul meer. Na 20 kilometer werden we keihard aangereden door een wel heel jonge chauffeur in een VW golf. Simone reed voorop, gevolgd door Margo en Frenk en ik reed achteraan. Op nog steeds onverklaarbare wijze reed de golf, met twee wielen in de berm en twee op het wegdek, van achteren op ons in. De bestuurder had hoogst waarschijnlijk zijn rijbewijs gekocht, zo gaat dat hier, en had nagenoeg geen rijervaring.

Godzijdank had Simone niets, zij werd niet geraakt. Margo kwam ten val en liep een zere dikke knie op. Frenk is door de lucht gevlogen en op z’n rug op het asfalt geland. Een lelijke schaafwond zo groot als een pannenkoek op z’n rug, een bloedend hoofdwond en pijnlijke rug en nek ten gevolg. Zelf werd ik als eerste geraakt waarna ik op mijn rug op de motorkap belande en met mijn fietshelm (die totaal vernietigd werd door de klap) heb ik de voorruit ondoorzichtig versplinterd. Daarna op het wegdek gekwakt. Een gebroken neus, hersenschudding, rug-, nek- en schouderblessure en schaafwonden van top tot teen. De ehbo-doktor in het ziekenhuis had zeker niet opgelet bij het onderdeel “hechten” want het eindresultaat van zijn werk is niet zo fraai.

Al met al veel naweeën: ziekenhuis in, ziekenhuis uit, telkens naar het politiebureau om verklaringen af te leggen enz. en twee fietsen die behoorlijk in puin lagen. Van Frenk’s voorwiel is een achterwiel gemaakt, en op de bazaar is voor hem een nieuwe voorwiel gekocht. Zelf had ik net een nieuw achterwiel bij DHL liggen en die kon er zo in. Verder lichte Chinese achterdragers gemonteerd (ze zijn nog heel!!) alsmede mountainbike spatborden die met veel knip- en plakwerk pasgemaakt zijn. Twee weken oponthoud, niet veel als je anderhalf jaar onderweg bent, maar wel pijnlijk als je, zoals Frenk en Margo, zeven weken in totaal hebt uitgetrokken om hier te fietsen.

En ik zit nog met een zesmaanden verbod koffie of alcohol te gebruiken in verband met de hersenschudding ;-( De radioloog die de MRI hersenscanfoto’s bekeek zei gelijk “er is niets te zien” en ik weet nog steeds niet hoe ik dat op moet vatten…

Hulde aan Oleg de fietsenmaker in Bishkek die wonderen heeft verricht, en aan Eric van De Vakantiefietser en Robbert van Santos Fietsen die gelijk in de startblokken stonden om alle mogelijke support te verlenen. Bedankt mannen!

De herstart ging gelukkig voorspoedig. We hebben een heel mooie tocht gemaakt in de bergen ten zuiden van het Izzy Kul meer waarbij we een pas hebben genomen die in sommige delen zo steil was dat we alleen verder kwamen door met z’n tweeën één fiets naar boven te drukken. Onderweg twee keer sneeuwval gehad (midden juli!!) en meerdere malen brede snelstromende ijskoude rivieren moeten oversteken omdat de brug was weggeslagen. De prachtigste paarden lopen hier rondom los en vrij, verder veel bergmarmotten, eekhoorns, adelaren, edelweiss en pootafdrukken van beren, groot en klein.

Wildkamperen is hier een feest, het kan werkelijk overal en wij brengen verreweg de meeste nachten door in onze tent. Er is overal water uit beekjes verkrijgbaar en, soms na lang zoeken, lukt het elke keer weer een beschutte enigszins vlakke stukje te vinden. We zien de maan groeien en weer krimpen, we ruiken de wilde kruiden onder onze grondzeil.

Onderweg steken we aan bij een willekeurige “yurt” (tent) van een nomadenfamilie. Gelijk wordt de tafel gastvrij gedekt met thee, brood, yoghurt, boter en room. Het kost soms best wel moeite om de gastvrouw te overtuigen bij vertrek dat het echt niet voor niets hoeft.

Om een indruk te geven van de levensstandaard hier op het platteland het volgende. De huizen hebben geen stromend water, dat wordt gehaald in melkbussen van een centraal punt, of een dorpspomp of een centraal geplaatste kraan. Het maaien gebeurt met de hand en het hooi wordt binnengehaald met werktuigen die nog door paarden worden getrokken.

We hebben de smaak weer te pakken en gaan verder, de magische Pamir Highway op. Op naar Tajikistan en de grens met Afghanistan vanwaar we de volgende keer zullen berichten.

English

It was bound to happen after so many kilometers on busy roads without real space for bicycles.

On 30th June the four of us left Bishkek heading for Lake Izzy Kul. After just 20 km we were ran over by a very young driver in a VW golf. Simone cycled in the lead, followed by Margo and Frenk and I rode in the rear. We still do not know why but the golf was driving with two wheels on the shoulder and two wheels on the road when it crashed into us from behind. The driver had probably bought his drivers license, that is the way it works here, and had almost no driving experience.

Thank goodness Simone was not hit. Margo fell off her bike and injured her knee. Frenk flew through the air and landed on his back on the tarmac. He ended up with wounds on his back and on his head, and sore back and neck. I smacked onto the bonnet and broke the windscreen with my helmet. And ended up with a broken nose, concussion and many cuts and scratches.

The whole affair caused us a lot of work and bother, visiting the hospital many times, going back and forth to the police station and finding a solution for the two bikes which were badly damaged. Thanks to a really brilliant bike repair guy in Bishkek named Oleg we were able to get the bikes back together and running again.

The restart after two weeks delay went really well. We have made a great trip through the mountains to the south of Lake Izzy Kul, crossing a pass which in some parts was so steep that it took two of us to push just one bike up. We had snow on the way (in the middle of July!!) and often had to cross ice cold streams on foot because the bridges had been destroyed. Magnificent horses run wild and free here and furthermore we see a lot of marmots, squirrels, eagles and even the footprints and tracks of bears, large and small.

Camping in the wild is very easy here and subsequently we spend nearly every night in our tent. Water is easily available from the many streams and we always succeed in finding a small protected and flat piece of ground to camp on. We see the moon waxing and waning and we smell the wild herbs beneath our ground sheet.

En route we drop in at a local nomad “yurt” (tent). The table is promptly set with delicious tea, bread, yogurt, butter and cream. Sometimes it is difficult to repay our hosts because hospitality is a strong custom here.

The houses do not have running water. Water is collected from a central point in the village in milk cans. Cutting the grass is still done by hand and the hay is collected by machines drawn by horses.

And now we are heading for the magical Pamir Highway. On the road again to Tajikistan and the Afghan border from where we will be sending the next post.