WhereOnEarthAreWe(?)

Ik ben Hans van Hilten en werk als projectleider gebiedsontwikkeling bij de provincie Groningen en woon met veel genoegen samen met mijn vriendin Jannie en mijn zonen Herre Jan en Tom in Groningen. Ik heb door heel Europa fietsvakanties gedaan, van Ijsland tot de Hongaarse poesta, en van Laplandse toendra’s tot  alpien hooggebergte. Tijdens die vakanties is mijn passie voor open landschappen, mooie luchten  en ruige bergnatuur ontstaan, en later verder gegroeid door bergwandelvakanties. Een uitgesproken motto heb ik eigenlijk niet of het zou al moeten zijn het verleggen van grenzen, waardoor je jezelf steeds beter leert kennen, en ook veel andere boeiende mensen leert kennen.   Deze reis is daar voor mij ook een voorbeeld van, omdat ik met Simone, Jan en Henk ga meefietsen door Laos en Cambodja, een werelddeel waar ik nog nooit ben geweest, maar al wel heel lang heen wilde. Ik beschouw deze mogelijkheid dus als een prachtige kans en uitdaging om opnieuw mijn grenzen te verleggen en te genieten van  andere cultuur en natuur.  Fietsen is daarvoor een middel en geen doel op zich. Naarmate ik ouder wordt geniet ik ook steeds meer van lekker eten, steden bekijken en dergelijke zodat er een mooie mix van inspanning en ontspanning ontstaat. Genieten van het goede leven is dus ook wat mij drijft, en in dat verband hoop ik tijdens de tocht weer volop verrast te worden door de genoegens die de wonderbaarlijke “W” me altijd weer te bieden heeft, zoals daar zijn: Wildernis, Women, Wind (in de rug dan wel te verstaan..) en Whiskey (en in deze categorie zijn er nog een paar geliefde drankjes….).

Ik verheug me kortom erg op de tocht, maar in tegenstelling tot Simone, Henk en Jan moet ik nog geduld hebben tot eind december van dit jaar wanneer ik pas daadwerkelijk vertrekken zal naar Bangkok. Tot die tijd staat alles in het teken van de voorpret en het volgen van de avonturen van mijn fietsvrienden!

Voorbereiding

Samen met Jannie en Tom een driedaagse gefietst om enerzijds Tom de geneugten van een fietsttrektocht mee te geven en anderzijds bedoeld om een nieuw zadel te testen.

< Het is een schitterende gevarieerde tocht geworden langs de achterdeur van Nederland. We fietsten op een gegeven moment letterlijk over de grens met Duitsland, niet meer dan een boomwal waar we onze hand doorheen konden steken bij wijze van spreken om in twee landen tegelijk te fietsen. De tocht voerde verder door het enige tekentafel landschap van Nederland, de Veenkolonien met zijn rechte lijnen om daarna bijna ongemerkt in het beekdal van de Ruiten Aa terecht te komen, een stukje Drents essenlandschap in Groningen wat Westerwolde heet. Via het klooster in Ter Apel afgezakt naar de achterkant van Nederland, door het fascinerende nog laatste resterende hoogveenreservaat in Nederland. Wel veel muggen en die dreven ons met spoed maar tegen de wind in naar het Drentse ‘Saoedie Arabie’, de olievelden van Schoonebeek met zijn jaknikkers. Veel actie zat daar niet meer in, in tegenstelling tot de soortgenoten in het aangrenzende Duitsland. Daar vonden we de rivier de Vecht en via het fantastische rivierlandschap daarlangs zijn we teruggefietst naar Zwolle, afwisselend door bos, langs prachtige saksische brinkdorpjes (Rheeze bijvoorbeeld) en over de dijken langs de Vecht. Al met al zo’n 200 kilometer, voor Tom een geweldige prestatie, zeker gezien de tegenwind die ons veelvuldig teisterde.

Dan de zadeltest: ik heb een SQ labzadel

getest waarover ik op internet vele enthousiaste reacties had gevonden van notoire zadelpijn lijders zoals ik er helaas ook een ben. Maar na lezing van de verhalen dacht ik wie weet is dit voor mij ook de oplossing. Ik mocht het zadel een weekje uitproberen en het eerste uur van de tocht dacht ik yes, dit is de oplossing. Maar langzamerhand begon ik toch weer last te krijgen, vooral van de zitbotjes zelf. Na drie dagen wist ik bijna niet meer waar te zitten…. Toch ben ik wel tevreden omdat de andere zadelpijn waar ik met mijn vorige zadel altijd last van had nu niet meer optrad. De zitbotjes pijn is vooral een drukplekpijn en wijst waarschijnlijk op overbelasting. Ik moet het wat rustiger opbouwen en dan ga ik er wel aan wennen en kan ik hoop ik ook langere tochten pijnvrij gaan rijden. De komende weken dus regelmatig ritjes gaan maken. Ommezelf te belonen heb ik een Ortlieb stuurtas aangeschaft met een routemapkaart zodat ik de volgende keer niet zo vaak van de fiets af hoef om de route te bepalen.

Voorbereiding 2
De Ortlieb stuurtas blijkt een gouden aankoop. Ik heb er veel plezier van gehad in combinatie met de routemapkaart tijdens mijn mountainbike tochten in de Italiaaanse Dolomieten rondom het meer van Levico . Een stuk handiger dan het gehannes met een kaart om mijn nek waarmee ik het tot nu toe had gedaan. Verder sond de voorbereiding in het teken van het testen van mijn klimcapaciteiten. Daarmee blijkt het nog goed gesteld. Ik klim weliswaar niet snel maar kom wel overal bovenop. Heb een viertal schitterende tochten gemaakt gebaseerd op een mix van op kaart aangegeven routes, ideen uit op Pad en eigen werk. Daardoor krijg je gevarieerde routes met soms ook de nodige avontuurlijke veraassingen zoals paden die plotseling uitmonden in akkers of wijngaarden terwijl de kaart toch echt een route aangeeft. Ook stuitte ik diverse keren op afgesloten wegen, maar dan blijkt een fiets altijd weer handig. Met wat klim en klauterwerk kon ik er altijd wel langs en had ik de weg helemaal voor me alleen. Het gekke is dat ik op de onverharde delen nooit andere fietsers tegen kwam, terwijl je die in de dorpen en op het asfalt in grote getale treft. Vreemd maar waar. Kennelijk gaat het veel van die fietsers meer om het showen van hun fiets en hun perfecte kleding dan dat ze daadwerkelijk tochten maken… Toegegeven, af en toe heb ik mezelf ook voor gek verklaard om bij temperaturen van 30 graden en meer in de brandende zon over steile, met rotsblok en boomwortel beklede bospaden naar boven te fietsen, maar als je dan makkelijker stukken krijgt en spectaculaire afdalingen dan is dat gevoel snel verdwenen en omgeslagen in genieten, want je komt in schitterende gebieden waar verder bijna niemand komt. En als ik er even doorheen zat was er altijd wel een berghut of restaurant waar ik heerlijke spaghettischotels kreeg voorgeschoteld die me weer van voldoende brandstof voorzagen voor het vervolg van de klim. Maar het blijft verbazingwekkend dat het lekkerste eten vaak te vinden is in redelijk afgelegen restaurants aldaar. Mijn nieuwe icebreakerfietsshirt is me ook heel goed bevallen. Binnen no time weliswaar tot op de draad doordrenkt van het zweet maar ook snel weer droog. Maar ik heb er denk ik diverse obers wel de stuipen mee op het lijf gemaakt als ik redelijk afgepeigerd en zwaar bezweet mijn bestelling wou plaatsen…. In ieder geval weet ik nu weer dat het klimmen goed gaat met als hoogtepunt de klim vanaf de camping op 550 meter naar de pas La Basso op 1834 meter , ruim drie uur continu klimmen. Ik zal vooral nog wat meer duurconditie op moet doen, want het maakt nog wel wat uit of je dagelijks dergelijke inspanningen moet leveren of eens in de 3-4 dagen. Oh ja, en wat betreft de zadelpijn gaat het ook al veel beter met het nieuwe zadel. Het gekke is sowieso dat je daar veel minder last van hebt tijdens zware klim tochten dan gedurende vlakke ritten.